Czasem aż się zastanawiam, skąd u niektórych tyle bezczelności, żeby tak nachalnie żądać cudzego, a przy tym zasłaniać się troską i wiekiem. Moja teściowa to żywy przykład takiej osoby. Nazywa się Wiesława Kazimierzówna, ma sześćdziesiąt siedem lat i od dwóch lat nosi się z jednym marzeniem — żeby wyrzucić nas z mężem z naszego dwupokojowego mieszkania w Poznaniu i sama się tam wpakować, a w zamian „obdarować” nas swoim rozpadającym się domem pod Międzychodem.
Z wyglądu — troskliwa mama, starsza pani, zmęczona codziennością. Ale pod tą maską kryje się wyrachowanie. Ten dom, który nam wciska, szczerze mówiąc, dawno powinien iść pod rozbiórkę. Na zewnątrz, pęknięcia w fundamentach, dach przecieka, ramy okienne zgniłe, a w środku zimno, wilgoć, krzywe podłogi i zapach pleśni. Wiesława Kazimierzówna od lat nic tam nie remontowała, no może tylko rabatki kwiatowe pielęgnowała i krzak porzeczki przycinała — i tyle jej gospodarstwa.
Kiedy do nas przychodzi, zawsze od progu zaczyna:
— Ach, jakie u was przytulnie! Wszystko czysto, schludnie. Też bym tak chciała…
A potem, niby od niechcenia:
— Może jednak się przeprowadzicie? A ja bym się do waszego mieszkania wprowadziła…
Na początku milczałam. Potem próbowałam delikatnie żartować. Ale teraz już mnie trzęsie na sam jej wzrok pełny udawanej litości: „Och, taka już jestem stara, sił brak… w domu żyć ciężko…” A co, w mieszkaniu podłogi same się myją? Kurze same znikają? Remont robi się sam? Wiesława Kazimierzówna serio myśli, że mieszkanie to jak hotel z całodobowym sprzątaniem. Nie rozumie (albo udaje, że nie rozumie), że my z mężem wkładamy w nasz dom siłę, pieniądze, czas. Że to wszystko nie „spadło z nieba”, tylko jest efektem pracy i ciągłych inwestycji.
Proponowaliśmy jej logiczne wyjście:
— Sprzedaj dom, dołóż trochę — i kup sobie kawalerkę. Będziesz mieszkać w cieple, bez ogródka, ale z wygodami.
Ale nie! Ona uważa, że jej rozpadająca się chałupa jest warta jak luksusowa rezydencja — nie mniej niż milion złotych! Tymczasem realna cena, według moich obliczeń, ledwo dobija do pół miliona. I nawet tyle nie starczy na porządne M1 w mieście. Mówiliśmy jej to wprost. Ale jak grochem o ścianę.
— Ale komu w ogóle potrzebny ten dom?! — próbowałam tłumaczyć.
— Ma duszę! Tam wasz Tomek się urodził! Wystarczy go tylko „odświeżyć” — odpowiada.
Odświeżyć… Dom, któremu ściany się sypią?!
I tak ciągle, ciągle, ciągle… Każda wizyta — to samo:
— U was w mieszkaniu tak przyjemnie! Może jednak się zastanowicie?
Ostatnio mąż nie wytrzymał:
— Mamo, nie oddamy ci mieszkania. I do twojego domu też się nie przeprowadzimy. Nawet nie licz.
Nadęła się, wyszła, demonstracyjnie nie odzywa się od tygodnia. Urażona. Dlaczego, niby, jej syn i synowa nie chcą jej „uszczęśliwić” i nie oddadzą jej lokalu, w który włożyli serce?
A ja jestem zmęczona. Nie rozumiem, jak można być tak głuchym na cudze granice. My z mężem to młoda para. Pracujemy, mamy plany, może niedługo dzieci. Gdzie je wychowywać? W domu z piecem i pękniętymi sufitami? Czy znów inwestować — ale w coś, co dawno powinno trafić na złom?
Wkurza mnie nie tyle jej propozycja, co sposób, w jaki ją przedstawia. Jakbyśmy byli egoistami. Jakby nasze mieszkanie było dla niej zbawieniem, a my okrutnikami, którzy nie chcą wpuścić jej do „raju”. A my tylko prosimy o jedno — żeby zostawić nam to, co sami stworzyliśmy.
Teraz z mężem po prostu unikamy tematu. Ona zna naszą odpowiedź. Jest ostateczna. Jeśli naprawdę tak ciężko jej żyć w swoim domu — niech sprzeda i szuka mieszkania na swoje możliwości. Ale pod naszym dachem mieszkać nie będzie. Bo nasze mieszkanie to nie nagroda za wiek ani zapłata za macierzyństwo. To nasz dom. I nikomu go nie oddamy.
