– A ty gdzie się wybierasz w środku nocy? Po co pakujesz dzieci? – zapytał ze złością.
Tej nocy Krzysztof wrócił do domu wcześniej niż zwykle – zegar wskazywał wpół do pierwszej. Już miał się przebrać i położyć spać, gdy zobaczył żonę, która nerwowo nakładała kurtkę na ich półśpiącą córeczkę. Obok stał syn, zmarszczony i wyraźnie niezadowolony. Krzysztof nie rozumiał, co się dzieje.
– Stać! Gdzie się wybierasz o tej porze? Po co budzisz dzieci? – warknął, tracąc cierpliwość.
– Wychodzimy. Nie mogę już tak żyć – spokojnie odpowiedziała Kinga, patrząc mu prosto w oczy. Kiedyś, nie tak dawno temu, patrzyła na nie z uwielbieniem. Teraz widziała w nich tylko gniew, pogardę i zimną obojętność.
– To się wynoś! – ryknął Krzysztof, nie zwracając uwagi na to, jak jego krzyk przestraszył dzieci. – Komu taka z dwójką przydupników jest potrzebna? Głupia jesteś!
– Zobaczymy – odparła Kinga i, nie oglądając się na niego, wyszła za drzwi.
Pierwszy rok małżeństwa był jak bajka. Krzysztof nosił ją na rękach – był czuły, troskliwy, przystojny i pewny siebie. Wszystkie koleżanki jej zazdrościły. Tylko matka szeptała cicho: „Oj, nacieszysz się z tym przystojniakiem”. Ale Kinga machała ręką, pewna, że z nią będzie inaczej. Przecież się kochali.
Gdy urodził się syn, w domu zaczęły się kłótnie. Pojawiły się niedomówienia, w sercu zakiełkowała uraza. Potem Kinga dowiedziała się, że mąż ma kochankę. Świat się zawalił, ale została. Dla dziecka, dla pozorów rodziny. Potem była druga ciąża, córeczka. A po niej – częste wyjazdy Krzysztofa, bezsensowne tłumaczenia, dystans. Kinga wszystko rozumiała, ale milczała. Nie dlatego, że była ślepa. Bała się. Jak odejść? Dokąd pójść z dwójką dzieci? Z czego żyć?
Czuła obce perfumy na jego ubraniach, słyszała przypadkowe imiona, raz nawet nazwał ją „Anią”. Ale nic nie powiedziała. Żyła jak robot. Poranek, dzieci, praca. Zaczęła kasjerką w markecie. Mała pensja, ciasne mieszkanie, brak pomocy. Ale i to dźwigała – bo trzeba było.
Pewnego wieczoru ktoś położył na jej stanowisku bukiet kwiatów.
– Dla pani. Tak… po prostu chciałem, żeby się pani uśmiechnęła – z zawstydzeniem powiedział klient. Marek, stały bywalec, który zawsze kupował to samo – chleb, kiełbasę, kawę.
– Kinga. Kończy pani zmianę? Mogę odprowadzić?
Odmówiła. Później znów. I jeszcze raz. Kinga nie wierzyła, że komuś może zależeć na kobiecie z dwójką dzieci. Własny mąż o nich zapomniał, nie zadzwonił ani razu przez rok. A ten obcy – pytał, interesował się, troszczył.
W końcu wybuchnęła:
– Mam dwoje dzieci!
– Świetnie – uśmiechnął się. – To w weekend planujemy zoo.
Osłupiała. A on nauczył jej syna grać w warcaby, córkę – jeździć na nartach. Biegał do apteki w środku nocy, gdy któryś zachorował. Kinga próbowała go odepchnąć, ale on tylko się uśmiechał:
– Myślisz, że pozwolę uciec takiej kobiecie? Wyjdziesz za mnie?
Minęło pięć lat. Kinga jest żoną Marka. Mają czwórkę dzieci – dwójkę wspólną i dwójkę z pierwszego małżeństwa. Wszyscy sąsiedzi mówią, jak bardzo przypominają Marka.
– Naprawdę stają się do ciebie podobni – szepcze mu nocą.
– A jak inaczej? Kocham ich. Są częścią ciebie. Więc i moją.
