Mieszkając u teściowej, nie mogłam wiele wymagać, ale czy nie mogłaby ustąpić nam większego pokoju?
Jak wiele młodych małżeństw, po ślubie stanęliśmy przed problemem mieszkania. Na początku wynajmowaliśmy kawalerkę, jednak po pół roku zrozumieliśmy, że finansowo to zbyt duże obciążenie, i poprosiliśmy rodziców męża o tymczasowy dach nad głową.
Mieli dwupokojowe mieszkanie: jeden pokój liczył dziesięć metrów kwadratowych, drugi – dziewiętnaście. Dostaliśmy ten mniejszy, w którym mój mąż dorastał. Z początku nam to wystarczało – przynajmniej mieliśmy gdzie spać.
Jednak połowę szafy zajmowały rzeczy teściowej. Często wpadała po nie albo o świcie, albo późnym wieczorem, co nie było zbyt wygodne.
Gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży, zaczęłam się zastanawiać: w naszym pokoju ledwo zmieściłoby się łóżeczko, nie mówiąc już o przewijaku czy innych niezbędnych rzeczach.
Poprosiłam męża, by porozmawiał z rodzicami o zamianie pokoi, ale był sceptyczny:
— Nie zgodzą się. Powinniśmy być wdzięczni, że w ogóle nas przyjęli.
Wtedy postanowiłam sama porozmawiać z teściową. Niestety, przyjęła moją prośbę bez entuzjazmu. Jej główny argument brzmiał:
— A gdzie będziemy przyjmować gości?
Goście pojawiali się u nich rzadko, ale dla niej to było ważne. Teść dodał:
— Muszę wychodzić na balkon zapalić. Nie będę przecież ciągle przez wasz pokój chodził.
By zamknąć temat, zrobili remont w swoim pokoju i kupili nowe meble, jasno dając do zrozumienia, że nie ma mowy o zamianie.
Znaleźliśmy się w ślepej uliczce: ani nas nie stać na wynajem, ani na kredyt. Próbowałam tłumaczyć teściowej, że to tylko tymczasowe, dopóki nie uzbieramy na własne mieszkanie, ale była nieugięta.
Teraz jej słowa o tym, jak bardzo wyczekują wnuka, wydają mi się puste. Gdyby naprawdę zależało im na jego przyszłości, poszliby nam na rękę i zamieniliby się pokojami, zamiast poprzestawać na słowach.
