„A dokąd to w środku nocy? Po co zbierasz dzieci?” — zapytał. „Wychodzimy od ciebie”.
Tej nocy Krzysztof wrócił do domu nieco wcześniej niż zwykle — zegar dopiero co wybił północ. Już miał się spokojnie przebrać i położyć spać, gdy nagle zastał żonę, która pośpiesznie nakładała kurtkę na ich zaspaną córkę. Obok stał syn, pochmurny i wyraźnie niezadowolony. Krzysztof nie rozumiał, co się dzieje.
— Stać. Gdzie ty się wybierasz o tej porze? Po co budzisz dzieci? — warknął, już rozdrażniony.
— Odchodzimy. Nie mogę tak dalej żyć — spokojnie odparła Bronisława, patrząc mężowi prosto w oczy. Niegdyś, nie tak dawno temu, patrzyła w nie z uwielbieniem. Teraz widziała tylko gniew, pogardę i zimny lód.
— To się wynoś! — ryknął Krzysztof, zupełnie nie zważając na to, jak jego krzyk przeraził dzieci. — Komu taka z pakunkiem potrzebna? Głupia jesteś!
— Zobaczymy — odpowiedziała Bronia i, nie oglądając się za siebie, wyszła za drzwi.
Pierwszy rok małżeństwa był jak bajka. Krzysztof nosił ją na rękach, był troskliwy, opiekuńczy, przystojny i pewny siebie. Wszystkie koleżanki zazdrościły. Tylko matka szeptała cicho: „Oj, nacierpisz się z tym przystojniakiem”. Ale Bronia machała ręką, przekonana, że z nią będzie inaczej, bo przecież się kochają.
Gdy urodził się syn, w domu zaczęły się kłótnie. Pojawiły się niedomówienia, a w sercu zagnieździła się gorycz. Potem Bronia dowiedziała się, że mąż ma kochankę. Świat się zawalił, ale została. Dla dziecka, dla pozorów rodziny. Później druga ciąża, córeczka. A potem częste wyjazdy Krzysztofa, bezsensowne tłumaczenia, coraz większy dystans. Bronia wszystko rozumiała, ale milczała. Nie dlatego, że była ślepa, tylko dlatego, że się bała. Jak odejść? Dokąd pójść z dwojgiem dzieci? Jak żyć?
Czuła obce perfumy na jego ubraniach, słyszała przypadkowo wymówione imiona, raz nawet nazwał ją „Kasią”. Ale nic nie powiedziała. Żyła jak automat. Ranek, dzieci, praca. Zatrudniła się jako kasjerka w supermarkecie. Niska pensja, maleńkie mieszkanie, zero pomocy. I tak ciągnęła ten wóz — bo nie miała wyjścia.
Pewnego wieczoru ktoś delikatnie położył bukiet przy jej kasie.
— Dla pani. Po prostu… bardzo chciałem, żeby się pani uśmiechnęła — zawstydzony powiedział klient. Tadeusz, stały bywalec, który zawsze kupował to samo — chleb, parówki, kawę.
— Tadeusz. Kończy pan zmianę? Mogę panią odprowadzić?
Odmówiła. Potem znowu. I jeszcze raz. Bronia nie wierzyła, że komukolwiek może zależeć na kobiecie z dwojgiem dzieci. Jej własny mąż o nich zapomniał — przez cały rok ani jeden telefon. A ten obcy pytał, interesował się, troszczył.
W końcu straciła cierpliwość:
— Mam dwoje dzieci!
— Świetnie — uśmiechnął się. — To w weekend planujemy zoo.
Zamarła. A on nauczył jej syna grać w warcaby, córkę jeździć na nartach. Biegł do apteki w środku nocy, gdy któryś zachorował. Bronia próbowała go odtrącić, ale on tylko się uśmiechał:
— Myślisz, że pozwolę uciec takiej kobiecie? Wyjdziesz za mnie?
Minęło pięć lat. Bronia jest żoną Tadeusza. Mają czworo dzieci — dwoje wspólnych i dwoje z pierwszego małżeństwa. Sąsiedzi tylko powtarzają, jak bardzo podobne są do niego.
— Naprawdę zaczynają być do ciebie podobni — szepcze mu nocą.
— A jak inaczej? Kocham je. Są częścią ciebie. Więc i częścią mnie.
