Dziś, tego marcowego ranka, Ewę trzęsło od samego rana. Nie z zimna — ze złości. Stała przed lustrem, ubierała synka i próbowała powstrzymać irytację. Ósmy marca — święto kobiet, które mogłoby być spokojniejsze, gdyby nie wizyta u teściowej. A to oznaczało wymuszone uśmiechy, cięte uwagi, pretensje i wieczne poczucie winy, które ta kobieta potrafiła wzbudzać mistrzowsko.
— Ewa, znowu ta kwaśna mina? — burknął Marek, wkładając kurtkę. — Nie mów, że nie chcesz jechać.
— Naprawdę nie wiesz dlaczego? — syknęła przez zęby. — Znowu będzie się czepiać, wytykać błędy, pouczać, jak źle wychowuję Krzysia, a nawet nie spyta, jak się czuję. Choć raz mogłaby zauważyć, że haruję od świtu do nocy i cały dom trzymam na moich barkach.
— Przecież nie wychodzisz z domu — prychnął.
— Myślisz, że praca zdalna to wylegiwanie się na kanapie? Albo że prąd, jedzenie i ubrania spadają z nieba?
Marek się obraził. Nie lubił, gdy Ewa przypominała mu o pieniądzach. Choć prawda była po jej stronie — jej zarobki jako graficzki freelancerki były trzy razy wyższe niż jego pensja ochroniarza w magazynie.
— Może pojedziesz sam? — spróbowała jeszcze raz.
— Dziś święto, Ewo. Ósmy marca. Nie możesz tak po prostu olewać mojej matki.
Dwie godziny później siedzieli już w ciasnym mieszkaniu Bronisławy Janowej na warszawskiej Woli. W kącie, na rozkładanym fotelu, przeglądała magazyn Ola — dwudziestoletnia siostrzenica Marka, sierota, którą teściowa przygarnęła po śmierci rodziców. Ewa i Ola nigdy nie potrafiły się dogadać. I Ewa nie mogła nie zauważyć, że Bronisława wyraźnie faworyzuje dziewczynę, a nie własnego wnuka.
— Naradziłam się z ciotkami — oznajmiła teściowa przy stole. — Mieszkanie przepiszę na Olę. Wy macie już swoje, a ona musi żyć od początku.
Po kilku dniach formalności zostały załatwione. Pod warunkiem, że Ola wprowadzi się dopiero po śmierci babci. Los, jak to często bywa, zdecydował inaczej — trzy tygodnie później Bronisława doznała ciężkiego udaru. Przeżyła, ale nie była już w stanie funkcjonować bez pomocy.
— Musimy się przeprowadzić do mamy — oświadczył Marek. — Sama sobie nie poradzi.
Ewa przełknęła wściekłość. Rzeczywiście się przeprowadzili. Tylko opieka nad teściową — karmienie, mycie, sprzątanie, zmiana pościeli — spadła wyłącznie na nią. Marek wychodził do pracy, Ola na uczelnię i do chłopaka. A Ewa pracowała, ciągnęła cały dom, a teraz jeszcze została pielęgniarką.
— Może Ola pomoże? W końcu mieszkanie teraz do niej należy — nie wytrzymała pewnego wieczoru.
— Jest studentką, ma swoje życie. Nie będzie tu przyprowadzać faceta. Poza ty— A w domu i tak jesteś, więc co za różnica — odparł obojętnie, zamykając drzwi.
