Choroba to nie tylko sprawdzian dla organizmu, ale też test dla miłości. I wtedy właśnie zrozumiałam, że wybrałam niewłaściwego człowieka.
Boleć samemu to nic przyjemnego, ale jeszcze gorzej, gdy obok stoi ktoś, kto teoretycznie powinien być podporą, a w praktyce jest co najwyżej obojętnym widzem. Tak właśnie się poczułam, gdy w najtragiczniejszym momencie zostałam sama ze swoją słabością, a mój mąż, Marek, postanowił włączyć telewizor i wygodnie rozsiąść się na kanapie. Leżałam z gorączką pod czterdziestkę, ręce trzęsły mi się jak osikowe liście, a on, nawet nie odrywając wzroku od serialu, nie raczył zapytać, czy chociaż potrzebuję szklanki wody. O herbatę nawet nie wspomnę — zwykłe „Jak się czujesz?” – nie padło.
Pochodzę z małego miasteczka pod Poznaniem i u nas w domu zawsze dbano o siebie nawzajem. Mama i tata trzymali się za ręce nawet na starość. Jeśli ktoś zachorował, cały dom zmieniał się w mini-szpital. Gorąca herbata, okłady, rosół domowej roboty — wszystko było, jak trzeba. Myślałam, że tak właśnie powinno. A teraz leżę, jakby obca we własnym mieszkaniu. Żeby nie umrzeć z pragnienia, musiałam się zwlec do kuchni na czworakach, a Marek? Nawet nie mrugnął. Nie z okrucieństwa, ot… po prostu go to nie obchodziło.
Gdy on choruje — inna sprawa. Potrafi obudzić mnie w środku nocy i kazać przynieść termometr, wodę, krople. A ja biegnę. Nie z obowiązku, tylko z miłości. Bo tak się czuję. Bo to po prostu słuszne. Wzywam lekarza, gotuję kompot, staram się ugotować coś lekkiego, żeby go nie zrazić. Jestem przy nim. A on? On umie tylko zapytać: „Idziesz dziś do pracy?” A gdy odpowiem, że nie — spokojnie się odwróci i wyjdzie. Ani pomocy, ani lekarstw, ani nawet zainteresowania, czy jest w domu coś do jedzenia.
Próbowałam rozmawiać. Nie raz. Ale każdą dyskusję zamienia w żart albo obraża się jak dziecko. Żebym to ja wymyślała, przesadzała, robiła wielkie halo. Może i prawda? — łapałam się na tej myśli. Może jestem przewrażliwiona? Ale potem znów przypominałam sobie, jak stałam w kuchni, ledwo trzymając się na nogach, a on po prostu przyszedł, wrzucił brudny talerz do zlewu i poszedł. Jakbym była sprzątaczką, a nie człowiekiem.
Więc postanowiłam: odtąd będzie tak samo. Nie ze złości — tylko w nadziei, że zrozumie. Zachorował? Zajęłam się swoimi sprawami w ciszy. Ani herbaty, ani koca, ani ciepłego słowa. Od razu zaczął jęczeć: boli go głowa, nie ma co jeść, nie ma co pić. „W kuchni wszystko jest” — odparłam spokojnie. A on? Nie ogarniał. Biegał między lodówką a mikrofalówką, głośno wzdychał, stękał tak, żeby sąsiedzi słyszeli, licząc, że się złamię. Nie złamałam się. Myślałam — zrozumie.
Ale niestety. Następnym razem, gdy zachorowałam ja, znów mnie zignorował. Leżałam, rozbita gorączką, a on przeszedł obok, nawet nie spojrzał. Próbowałam jeszcze raz pogadać. Przypomniałam mu, jak przez lata się nim opiekowałam, i że tylko raz zrobiłam inaczej. A on na to: „Wtedy się mną nie zajęłaś, to teraz też niczego nie wymagaj”. No tak. Jedna sytuacja przekreśliła lata troski. Wtedy zrozumiałam — on nie umie doceniać. Nie pamięta dobra. Widzi tylko to, co mu nie pasuje.
W końcu wybuchłam. I tak czułam się okropnie, ale w środku wszystko we mnie kipiało. Powiedziałam wszystko, co się nazbierało. A on się obraził. Obraził! Nie ja, porzucona w chorobie, nie ja, bez nawet moralnego wsparcia, tylko on — wielki, silny mężczyzna, któremu nie pogłaskano po głowie w odpowiednim momencie.
Pomyliłam się. I to bardzo. Nie jest tym człowiekiem, z którym chce się zestarzeć. Nie tym, kto poda we właściwym momencie szklankę wody. Nie tym, na kim można się oprzeć. A ta myśl boli o wiele bardziej niż jakakolwiek choroba.
