Wróciliśmy do babcinego domu… a tam mieszkała już inna rodzina
Było to jedno z tych poranków, gdy budzisz się z ciężarem w piersi i nie wiesz, czy to był sen, czy przypomnienie. Leżałem w łóżku w przepoconej koszuli, choć w naszym mieszkaniu w Łodzi zimą zawsze chłodno. Śniła mi się babcia. Moja zmarła babcia Janina Piotrowska, z którą spędzałem najlepsze wakacje w wiosce pod Piotrkowem. Siedziała na ławce przy piecu, którego ciepło przenikało aż do kości, patrzyła na mnie ze smutkiem i pytała:
— Dlaczego, wnuczku, nie zaglądasz? Zupełnie zapomniałeś?
Obudziłem się z gulą w gardle. Poczucie winy jakby usiadło mi na ramionach. Obróciłem się do żony leżącej obok i stanowczo powiedziałem:
— Aniu, jedziemy dziś do wioski. Do babci. Na cmentarz.
Zdziwiła się, oczywiście — za oknem sypało gęsto, a droga nie była bliska. Ale nie sprzeciwiała się. Szybko spakowaliśmy się, wrzuciliśmy do samochodu termos, kanapki, koc. Do wioski jechaliśmy prawie cztery godziny — ślisko, zawiane, ale pragnienie było we mnie tak silne, że nie dało się mnie powstrzymać.
Na cmentarz szliśmy pieszo — ścieżek nie było, tylko głębokie zaspy. Gdy podeszliśmy do grobu babci, serce mi się ścisnęło: powalona brzoza leżała w poprzek pomnika. Z Anią spędziliśmy prawie godzinę, odgarniając śnieg, usuwając gałęzie, porządkując wszystko. Zapaliłem znicz, pożegnałem się w myślach… Nagle w głowie pojawiła się myśl:
— A może wstąpimy do domu? Zobaczymy, jak tam. W końcu babcia go nam przepisała.
Żona się zgodziła. Nie byliśmy tam od ponad roku. Spodziewałem się zobaczyć zasypany śniegiem podwórek, zmarznięte okna i głuchą ciszę w ścianach. Ale to, co ujrzeliśmy, wprawiło nas w osłupienie: w domu paliło się światło, z komina unosił się dym, a do drzwi prowadziła odgarnięta ścieżka. Gwałtownie zahamowałem.
— Kto tam jest? — cicho zapytała Anna.
Wymieniliśmy spojrzenia, wysiedliśmy z samochodu i podeszliśmy. Zapukałem. Po chwili drzwi otworzyła młoda kobieta. A zza jej pleców wyglądała może sześcioletnia dziewczynka.
— Dzień dobry! — jako pierwsza, radośnie powiedziała malutka.
Z Anią automatycznie odpowiedzieliśmy. Kobieta, gdy usłyszała, kim jesteśmy, spłonęła rumieńcem i zaczęła się tłumaczyć, zapraszając nas do środka.
W domu było ciepło, rozgrzane — dokładnie jak w tym śnie. Nawet powietrze pachniało drewnem, jak za dzieciństwa. Usiedliśmy przy stole, a Natalia — tak miała na imię gospodyni — postawiła herbatę, przyniosła ciastka i zaczęła opowiadać. Rok temu jej mąż zginął w wypadku. Mieszkanie, na które tyle lat oszczędzali i ledwo spłacili kredyt, zostało jej, ale opłacenie rachunków i utrzymanie się samej z dzieckiem okazało się niemożliwe. Postanowiła przeprowadzić się do wioski, do ciotki. Tylko że ta, jak się okazało, mieszkała już z mężczyzną i nie mogła przyjąć Natalii z córką. Poradziła szukać pustego domu.
— Tych tutaj — powiedziała Natalia — nie brakuje. Więc ciotka wspomniała o waszym: przytulnym, solidnym, a wy, mówiła, dobrzy ludzie. Może się dogadacie.
Wynajęła swoje mieszkanie i przeniosła się tutaj. Rok mieszkała, dbała o dom, pielęgnowała ogródek. Mówiła o tym z taką nieśmiałą serdecznością, że nie wiedziałem, czy mam się złościć, czy współczuć.
Spojrzałem na Anię. Siedziała cicho, pijąc herbatę, ale z jej spojrzenia wiedziałem, że myśli tak samo jak ja.
— Natalio — powiedziałem — nie ma tu co rozstrzygać. Zostańcie. Tylko jeśli kiedyś przyjedziemy, przyjmiecie nas na noc?
Natalia otworzyła szeroko oczy, potem spłonęła rumieńcem i niemal się rozpłakała:
— Oczywiście, oczywiście! Wszystko dla was przygotujemy. Przyjeżdzajcie kiedy tylko chcecie!
Dziewczynka, usłyszawszy to, uśmiechnęła się i zapytała:
— A kiedy do nas przyjedziecie?
Przysiadłem przed nią, spojrzałem w jej jasne oczy i odparłem:
— A kiedy nas zaprosisz?
Zamyśliła się, po czym nagle wykrzyknęła radośnie:
— To może latem?
— Zgoda — uśmiechnęła się Anna.
Gdy odjeżdżaliśmy, serce miałem lekkie jak piórko. Czułem, że babcia nas widzi. Że rozumie. Że nie na darmo przyjechaliśmy. I tej nocy znów mi się przyśniła — szliśmy razem leśną ścieżką, trzymała mnie pod rękę i coś czule opowiadała, ale obudziwszy się, nie mogłem przypomnieć sobie ani słowa. Tylko jej uśmiech — taki ciepły, jak dawniej. Pewnie była zadowolona. I z tego, że do niej przyszedłem, i z tego, że wpuściłem do jej domu Natalię z małą Olą.
Od tamtej pory wierzę w sny.
