Dzisiaj kończę 47 lat, ale nie czuję już radości z życia…
Kobiety tak naprawdę pracują na dwie zmiany. Najpierw w pracy, potem w domu. Dźwigamy wszystko na swoich barkach, uśmiechamy się, udajemy, że mamy siłę, radzimy sobie z dziećmi, domem, rodzicielami, niekończącymi się obowiązkami. Ale przychodzi moment, gdy po prostu pękamy. Wiekowo to jeszcze nie babcia, ale sił nie ma już na nic. W środku czuję się jak wypalona. Jak mówią – wypaliłam się.
Czasem myślę: może emerytura nie jest takim złym pomysłem? Tylko dlaczego tak późno? I jak na nią przeżyć, skoro nawet z pensji ledwo wiążemy koniec z końcem, a odpoczynku od tej gonitwy pragnę już teraz…
Czytałam mnóstwo artykułów o kobietach, które „odkrywają siebie” na emeryturze: uczą się języków, podróżują, uprawiają sport, znajdują nowe pasje, przyjaciół, nawet miłość. Skąd one biorą na to siłę? Naprawdę nie rozumiem.
Mam 47 lat. Wspaniałą rodzinę. Dwóch synów. Ale niczego już nie chcę. Naprawdę. Po prostu nie mam ochoty. Nie cieszy mnie poranek, nie planuję, nie marzę. Jedyna myśl o świcie: jak dotrwać do wieczora. Może to efekt późnego macierzyństwa. Pierwszego urodziłam w wieku 35 lat, drugiego – gdy miałam 39. Teraz jeden ma dziewięć lat, drugi wkracza w nastoletnie lata. A ja czuję się staro.
Rano wstaję i odjeżdżam: śniadanie, pakowanie do szkoły, sprawdzanie plecaków, potem praca. Zajmuję się sprzedażą – telefony, spotkania, prezentacje, umowy, masa rozmów. Nawet gdy oficjalny dzień pracy się kończy, nie odpoczywam – jestem dostępna całą dobę, bo boję się stracić klienta. Telefon może zadzwonić wieczorem, o 21, o 22 – i zawsze odbiorę, bo… a nuż coś ważnego?
A potem dom: sprawdzanie lekcji, wrzucanie prania, gotowanie kolacji, przygotowanie ubrań na jutro, odpowiedzi w klasowym czacie, gdzie codziennie pojawia się dziesięć nowych wiadomości. Ktoś coś zgubił, ktoś zbiera pieniądze, ktoś prosi o przyniesienie papieru, ktoś organizuje wycieczkę. Wszystko musi przejść przeze mnie.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio miałam prawdziwy odpoczynek. Przysługują mi dwa tygodnie urlopu rocznie. Ale i tak lądują na zaległościach: załatwić, zaplanować, pomóc. Po nim wracam bardziej zmęczona, niż byłam przed.
Mam męża. On się stara, naprawdę. Nie należy do tych, co leżą z pilotem w ręku. Pomaga – w domu, z dziećmi. Ale to i tak nic nie zmienia. Bo to ja wciąż trzymam wszystko w głowie. Pamiętam o każdej sprawie. W środku mam nieustanną listę zadań na jutro.
A w głowie – tylko niepokój. Jestem wykończona. I brakuje pieniędzy. Nie jesteśmy biedni, ale też nie bogaci. Zwykła przeciętna rodzina. Nie marzymy o Szwajcarii. Ale nawet wyjazd nad polskie jezioro wydaje się luksusem. Wszystko drogie. Wszystko z wysiłkiem.
Na siebie nie starcza czasu. Do tego starzejący się rodzice. Nie mogą zajmować się wnukami – zdrowie nie pozwala. Im też pomagam, gdy mogę. W środku – ciągłe poczucie winy. Wszyscy mnie potrzebują, ale dla mnie samej nie ma już miejsca. A rodzice, przy okazji, często wydają się bardziej energiczni ode mnie. Staram się nie pokazywać im, jak ciężko mi jest. Udaję, uśmiecham się. Ale w środku – pustka.
Dlaczego tak jest? Dlaczego inne kobiety są szczęśliwe, żyją pełnią życia, jeżdżą tu i tam, dbają o siebie, śmieją się, wrzucają zdjęcia z wakacji? A ja jestem wypalona. Nie umiem odpoczywać. Nie umiem żyć. Wszystko gdzieś obok mnie przemija.
Powiesz – trzeba się zrelaksować. Odpocząć. Ale kiedy? Nawet w weekend mam pełno prac. Kiedy to się skończy? Nie wiem. Może to ja jestem inna. Może one znalazły sposób. A ja… jestem po prostu zmęczona. Zbyt zmęczona.
Czy tylko ja tak mam? Czy ktoś jeszcze to rozumie?
