Mam sześćdziesiąt dziewięć lat. Mieszkam w starej dwupokojowej kawalerce na obrzeżach Łodzi. Już od kilku lat budzę się i zasypiam z niepokojem w sercu. Nie z powodu samotności – nie, za cienką ścianą śpi mój syn. Ale każdego wieczoru boję się, że znów wróci pijany, zacznie krzyczeć, żądać pieniędzy, obwiniać mnie o wszystkie swoje niepowodzenia. I wiem, że ma rację. Ma pełne prawo być zły. Bo te wszystkie nieszczęścia to częściowo moja wina.
Mój syn, Krzysztof, ma czterdzieści pięć lat. W swoim życiu był dwa razy oficjalnie żonaty i dwa razy żył w nieformalnych związkach. Żadnej z tych kobiet nie zaakceptowałam. Byłam matką, która szczerze wierzyła, że wie, co dla niego najlepsze. Czy jest coś ważniejszego niż instynkt macierzyński? Myślałam, że chronię go przed błędami, przed nieudanymi małżeństwami, przed cierpieniem. Tylko teraz widzę, że tak naprawdę nie broniłam go, tylko swoją dumę.
Jego pierwsza żona, Kinga, była wiejską dziewczyną. Pobrali się jeszcze jako studenci, naiwni, zakochani. A ja od razu zdecydowałam: nie jest dla niego. Zbyt prosta, zbyt pospolita. Nie pozwoliłam im się u mnie zatrzymać, więc mieszkali w akademiku. Wciąż wtrącałam się z radami, rzucałam złośliwe uwagi. W końcu się rozwiedli. Wrócił do mnie – pokonany, przygnębiony. A ja czułam się zwyciężczynią.
Minęło kilka lat. W jego życiu pojawiła się Agnieszka – jasna, spokojna, dobra dziewczyna. Wierząca. Modliła się, chodziła do kościoła, marzyła o ślubie. A ja… Znów nie umiałam się powstrzymać. Śmiech, ironia, kąśliwe komentarze. Wydawało mi się, że chce „porwać” mojego syna do religii, do swojego świata. Zniszczyłam i ten związek.
Potem była Ola – dziewczyna bez rodziców. Wtedy mój syn studiował na drugim kierunku i był w rozkwicie. A ona – z sierocą przeszłością. Byłam pewna, że „przykleiła się” do niego dla korzyści. Znowu się wtrąciłam. Znowu – własnymi rękami – wszystko zrujnowałam.
Gdy zrozumiałam, że czekanie na „idealną synową” nie ma sensu, sama postanowiłam znaleźć odpowiednią. Znalazłam – pannę z „dobrego” domu, z pieniędzmi, z porządnym zawodem. Nawet zaczęli planować wesele. Ale po miesiącu syn rzucił wszystko. Wrócił do domu w środku dnia, cisnął klucze na stół i powiedział: „Nie chcę już żyć tak, jak mi każesz.”
Od tamtego dnia zaczął się jego upadek. Najpierw tylko siedział w domu. Potem zaczął pić. Teraz pije codziennie. Czasem sam. Czasem z podobnymi bezrobotnymi kolegami. Zabiera moją emeryturę, czasem coś dorobi, ale wszystko wydaje na alkohol. W mieszkaniu – wieczny smród, brud. I wstydzę się przed sąsiadami.
Patrzę w lustro i pytam: gdzie popełniłam błąd? Dlaczego ja, która wychowałam syna sama, dałam mu nie wsparcie, ale żal? Dlaczego moja miłość zamieniła się w zniszczenie?
Jego były? Wszystkie ułożyły sobie życie. Kinga – zamężna, dwoje dzieci, własny dom i praca. Agnieszka śpiewa w kościelniOla właśnie urodziła dziecko i pisze książkę, podczas gdy ja siedzę w ciemnym pokoju i nasłuchuję kroków syna na klatce schodowej.
