W mojej rodzinie od zawsze panował kult synów. Mieszkamy w Polsce i jakoś dziewczynki traktowane były po macoszemu. Wychowywano mnie w tym przekonaniu. Miałam młodszego brata i siostrę, i od zawsze widziałam różnicę w traktowaniu.
Gdy urodziła się moja siostra, ojciec był okropnie rozczarowany. Choć na USG mówili, że to dziewczynka, do ostatniej chwili liczył, że lekarze się pomylili. Dopiero w szpitalu przekonał się, że znowu ma córkę. Ale kiedy mama zaszła w ciążę z bratem, ojciec zmienił się jak nie przymierzając po meczu Legii. Krewni gratulowali z takim zapałem, jakby urodził się następca tronu.
“Dziewczynka to dziewczynka. Wyjdzie za mąż i tyle. A syn to kontynuacja rodu!” — powtarzał ojciec jak mantrę.
Również wychowanie wyglądało zupełnie inaczej. Brat nie musiał odkurzać, nikt go nie beształ za dwóje czy psoty. Nie żeby nam z siostrą było źle, ale różnica była jak między pierogami a kawiorem. Brata wręcz noszono na rękach.
Sądziłam, że wszędzie chłopcy są bardziej pożądani. Z takim przekonaniem wyszłam za mąż. Żyliśmy z mężem, jak dwie gołąbki na jednej gałęzi. Kiedy powiedział, że marzy o synu, nie zdziwiłam się — to było dla mnie oczywiste. Gdy zaszłam w ciążę, też marzyłam o chłopcu. Ale na USG lekarz z uśmiechem ogłosił, że będzie dziewczynka. Zrobiło mi się słabo. Jak mu to powiedzieć? Wyobrażałam sobie, że rzuci w ścianę termos z herbatą, spakuje walizki i wyjdzie slamsując drzwiami.
Nie wiem, czemu miałam tak czarne scenariusze w głowie, skoro moi rodzice nie rozwiedli się po urodzeniu córek. Ale spanikowałam. Przez stres trafiłam do szpitala z zagrożeniem ciąży. Męża nie było wtedy w mieście, ale wsiadł w pierwszy pociąg i przyjechał.
Nie wiedział jeszcze o wynikach USG, a ja nie miałam pojęcia, jak mu to powiedzieć — przecież tak bardzo chciał syna. A on nawet nie pytał o płeć, tylko dopytywał, czy wszystko ze mną w porządku, obiecał przynieść domowego sernika i prosił, żebym się nie zamartwiała.
Po jego wyjściu rozpłakałam się jak bobas, któremu zabrano lizaka. Pielęgniarka, która przyszła mnie uspokoić, wysłuchała moich bredni. Nie wiem, jak mogąc mnie zrozumieć przez te szlochy, ale powiedziała tylko:
“Dziewczyno, masz myśleć o dziecku, nie o facie! Wiesz, ilu mężczyzn jest na świecie? Znajdziesz kolejnego! Ważne, żebyś donosiła córeczkę — twoje nerwy jej szkodzą. Urodzi się jakaś nerwuska!”
Rano spotkała mojego męża i zaczęła mu wykładać, jakby był ostatnim chamem. Nie wiedziała, że on nawet nie znał płci dziecka. Wszedł do sali z miną, jakby zobaczył ducha, i zapytał, kto mi takich głupot nagadał. Przyznałam się do wszystkiego. Popatrzył na mnie, jak na wariatkę z sąsiedztwa. Powiedział, że mu wszystko jedno, czy to chłopiec, czy dziewczynka, i żebym przestała kombinować.
Starałam się uspokoić, choć czasem myślałam, że mógł tylko udawać, żeby mi nie robić przykrości. Ale gdy urodziłam naszą Zosię i zobaczyłam jego wyraz twarzy, jego łzy — wiedziałam, że był szczęśliwy. Teraz z uśmiechem wspominam te absurdalne obawy. Dobrze, że pielęgniarka wtrąciła swoje trzy grosze, bo pewnie sama bym się dobiła jeszcze przed porodem.
