Mój syn i jego żona zawsze marzyli o dzieciach. Po dziesięciu latach nieudanych prób zostania rodzicami, podjęli decyzję o adopcji. Do ich domu trafił dwuletni chłopiec o imieniu Jaś, pełen energii i ciekawości. Z radością pomagałam im, spędzając czas z wnukiem i wspierając młodych rodziców.
Z czasem zauważyłam, że synowa zaczęła być rozdrażniona i zmęczona. Często podnosiła głos na Jasia, karała go i stawiała do kąta. Gdy próbowałam bronić chłopca, zbywała mnie, twierdząc, że wszystko jest pod kontrolą. Syn również zaczął wyrażać wątpliwości, mówiąc: „Gdyby to było nasze biologiczne dziecko, wszystko byłoby inaczej”.
Niedawno oznajmili mi, że zamierzają zrezygnować z adopcji i oddać Jasia do domu dziecka. Był to dla mnie cios. Próbowałam ich przekonać do zmiany decyzji, oferowałam zabranie chłopca do siebie, ale byli nieugięci, powołując się na moje zdrowie i własne zmęczenie. Zgodnie z Kodeksem Rodzinnym i Opiekuńczym Rzeczypospolitej Polskiej, adopcja może być unieważniona przez sąd w przypadkach, gdy adoptujący uchylają się od wypełniania obowiązków rodzicielskich, nadużywają swoich praw lub źle traktują dziecko. W przypadku unieważnienia adopcji, wzajemne prawa i obowiązki między dzieckiem a adoptującymi wygasają.
Rozumiem, że proces cofnięcia adopcji jest skomplikowany i traumatyczny dla dziecka. Jaś przyzwyczaił się już do nowej rodziny, a powrót do domu dziecka mógłby wywołać u niego poważną traumę psychiczną. Badania wskazują, że takie przypadki często wynikają z rozbieżności między oczekiwaniami rodziców a rzeczywistością.
Nie wiem, jak przekonać syna i synową do pozostawienia Jasia w rodzinie. Może warto skonsultować się z psychologiem rodzinnym lub zasięgnąć porady i wsparcia w ośrodkach opieki. Ważne jest, aby pamiętać, że każde dziecko zasługuje na miłość i stabilność, zwłaszcza po tym, jak już raz straciło rodzinę.
