Żyli razem trzydzieści pięć lat. Prawie pół życia. Jerzy i Danuta. Ich miłość zaczęła się jak z dawnych romansów — od tańca pod deszczem, nocnych rozmów i wspólnych marzeń o domu z ogrodem. Danuta była drobna, delikatna, cicha, ale o niezwykłej sile wewnętrznej. Jerzy — ambitny, z ogniem w oczach, wiecznie pragnący więcej.
Przeszli przez ogień i wodę: biedę, długi, przeprowadzki, śmierć bliskich. Gdy Jerzy zaczynał biznes od zera, to Danuta dźwigała wszystko — dom, dzieci, choroby, rachunki. Gdy firma wreszcie się rozkręciła, a życie wypełnił komfort, Jerzy… zakochał się. W młodą, długonogą sekretarkę. W tę, która śmiała się z jego żartów i dotykała jego dłoni odrobinę za długo.
Decyzję podjął szybko. Wynajął najlepszych prawników, by odebrać dom — ten, który budowali od podstaw, remontowali razem, gdzie Danuta sadziła róże i haftowała poduszki. Dom, który był ich wspólnym marzeniem.
Sąd przyznał dom Jerzemu. Danucie dano dwa miesiące na wyprowadzkę. Ona uporała się w dwa dni. Bez łez, bez scen. W milczeniu spakowała rzeczy, wezłała firankę. Na pożegnanie, jakby dla upamiętnienia upokorzeń, rozłożyła po domu garść ugotowanych śledzi — za firanki, pod parapety, do wentylacji. Resztki z pożegnalnej kolacji, którą zjadła sama w pustych już ścianach.
Po kilku dniach nowa partnerka Jerzego wprowadziła się do wymarzonego domu. Wydał jej się bajką: jasny, przestronny, z kominkiem i tarasem. Lecz po dobie pojawił się dziwny odór. Ostry, mdlący. Nie dało się go wywietrzyć ani zamaskować.
Zapach narastał. Myli podłogi, zmieniali zasłony, wietrzyli non stop. Wymienili wykładziny, kupili oczyszczacze. Nic nie pomagało. Przestali przychodzić znajomi — nikt nie znosił tej duszącej woni.
Jerzy postanowił sprzedać dom. Lecz plotki w małej dzielnicy rozeszły się błyskawicznie. Kupcy przychodzili — i uciekali po kwadransie. Agenci nieruchomości odmawiali współpracy. Dom stał się przeklęty.
Para wzięła wysoki kredyt hipoteczny na nowe mieszkanie. Pieniądze topniały. Wtedy Jerzemu zadzwoniła Danuta.
— Jak się masz, Jerzy?
— Źle — wybuchnął. — Dom nie idzie. Jesteśmy na krawędzi.
— Ciekawe — odparła spokojnie. — Tęsknię za tamtym domem. Może sprzedałbyś mi go? Za symboliczną kwotę. Powiedzmy… 10% wartości?
Jerzy omal nie zapłakał z ulgi. Naturalnie! Choćby i 5%. Byle pozbyć się koszmaru.
Następnego dnia Danuta przyjechała z prawnikami. Dokumenty były gotowe. Szybko podpisali przejęcie. Jerzy z nową żoną wyjechali, a Danuta weszła do opustoszałej willi, wzięła głęboki oddech — i po raz pierwszy od miesięcy uśmiechnęła się szczerze.
Lecz to nie koniec.
Nowa para postanowiła zabrać wszystko ze starego domu: meble, pościel, zasłony… Nawet firanki! Zwłaszcza firanki. Jerzy nie mógł znieść, by cokolwiek „ich” zostało eksżonie. Sam je odkręcił. I razem z nimi wywiózł… źródła smrodu.
W nowym mieszkaniu woń pojawiła się już następnego dnia.
Danuta wiedziała, że tak się stanie. I więcej nie dzwoniła.
Teraz w swoim domu cieszy się ciszą, czystością i ogrodem, gdzie kwitną jej róże. A Jerzy — żyje w klątwie, którą sam wybrał. Za zdradę. Za pychę. Za to, że zapomniał, kto stał przy nim, gdy nie miał nic.
