Mamę nazywają Ewa, ma czterdzieści dwa lata. Urodziła mnie wcześnie — zaraz po liceum, mając siedemnaście i pół. Jej pierwsza miłość zakończyła się nie weselnym tortem, a pieluchami, nieprzespanymi nocami i walką o przetrwanie. Ojciec porzucił nas po moich narodzinach, a na nogi postawiły ją dopiero Babcia Halina i Dziadek Jan. Dzięki nim zdobyła zawód nauczycielki historii, a ja — choć namiastkę normalnego dzieciństwa.
Mama nigdy nie wyszła ponownie za mąż, choć adoratorów nie brakowało. Zawsze powtarzała z uśmiechem: „Jak dorośniesz, wtedy pomyślę o sobie”. Żyłyśmy w zgodzie, dzieląc się ubraniami, malując paznokcie w tych samych odcieniach. Moje nastoletnie szaleństwa — różowe pasemka we włosach, kolczyk w brwi, glany z ćwiekami — kwitowała żartami. Wydawało się, że rozumiemy się bez słów. Albo tylko tak myślałam.
Mam dwadzieścia lat. Studiuję, pracuję dorywczo, mam swoje towarzystwo. Sądziłam, że Ewa będzie tęsknić, bo przez lata byłam centrum jej świata. Tymczasem — zakochała się. I to w chłopaku młodszym o… dwadzieścia lat!
Wszystko zaczęło się niewinnie. Mama uczy w gimnazjum. W zeszłym miesiącu w jej opowieściach zaczął pojawiać się „Igor”. Najpierw myślałam, że to kolega z pracy. Ale gdy zaczęła mówić o nim „Igorek”, zrozumiałam: straciła głowę. Okazało się, że to nowy informatyk, który ma ledwo… dwadzieścia jeden lat! Rok starszy ode mnie. A moja dojrzała matka nagle zachowuje się jak nastolatka: piecze mu serniki, poprawia sprawdziany, nosi obiady w pudełkach, bo „on nie je przetworzonycj rzeczy”.
Szok. Nigdy nie zapakowała mi kanapek do pracy, a tu — pełne menu! Poszłam do jej koleżanek z pokoju nauczycielskiego. Też były zaniepokojone: „Ewa dziwnie się stara, przefarbowała włosy na miedziano, ubiera się jak nastolatka”. Spojrzałam — rzeczywiście. Zamiast garsonów — krótkie spódniczki, czerwona szminka. Wszystko przez to, że Igorek porównał ją do „tej naszej wokalistki z czasów młodości”.
Potem usłyszałam najgorsze: „Zamierzamy wynająć mieszkanie. Nareszcie poczuję, co to życie we dwoje” — oświadczyła. Próbowałam tłumaczyć: „On nie ma nawet stałej pracy! Mieszka w sublokacie!”.
„On mnie rozumie” — odpowiadała. „Nawet z twoim ojcem tak nie było. Planujemy ślub”.
Ziemia usunęła mi się spod nóg.
„Serio?! Wyjdziesz za dzieciaka, który ledwo zdążył zdać sesję?!” — krzyczałam.
„To dojrzały mężczyzna!” — warknęła.
„To podryw, mamo! Ciągnie cię do urzędu tylko dla meldunku!”
Pokłóciłyśmy się po raz pierwszy. Rzucałyśmy oskarżeniami, trzaskałyśmy drzwiami. Oskarżała mnie o zazdrość. Ja — o ślepotę.
Myślałam, by pójść do dyrektora. Ale wstyd. Zamiast tego — schowałam jej dokumenty: dowód, PESEL, akt urodzenia. Bez tego do USC nie pójdą.
Możecie nazywać mnie wariatką. Wolę to, niż zbierać kawałki jej serca, gdy ten „narzeczony” zniknie po otrzymaniu prawa do mieszkania. Czekam. Jeśli zostanie, mimo że nie mogą się pobrać — może jest szczery. Jeśli zacznie naciskać — pokaże, kim jest.
Czasami miłość wymaga zimnej głowy. Zwłaszcza gdy chodzi o tych, których kochasz najbardziej.
