«Tato, oddaj mieszkanie — już się wystarczająco nabawiłeś.» Po tych słowach córka trzasnęła drzwiami…
Mieszkał sam. Po tym, jak żona odeszła, poczuł, jakby przykryła go ciemna, ciężka zasłona. Wszystko wokół stało się szare. Nic go nie cieszyło — ani słoneczne dni, ani kubek mocnej herbaty o poranku, ani stare, dobre filmy, które niegdyś oglądali razem jako rodzina. Praca była ostatnim, co jeszcze trzymało go w tym świecie. Dopóki miał siłę, chodził tam, bo w domu panowała nieznośna cisza. Cisza, która brzmiała w uszach i rozrywała serce.
Dni mijały jeden za drugim. Wszystkie takie same, jak kserokopie: poranek, autobus, praca, dom, cienie na ścianach, puste wieczory. Syn i córka pojawiali się coraz rzadziej, niemal zniknęli z jego życia. Dzwonili oschle, od niechcenia. A potem przestali odbierać telefony. Godzinami włóczył się po ulicach, wpatrując się w twarze przechodniów, jakby chciał odnaleźć w tłumie kogoś bliskiego. Bał się nie starości, ale samotnej śmierci.
Czuł, że gaśnie od środka. Dusza bolała, zaciskała się w kłębek. Wspominał żonę — chciałby ją przeprosić, ale nie potrafił się ośmielić, by wybrać jej numer. Wciąż ją kochał. Żałował, że tak wiele nie zdążył jej powiedzieć.
Aż pewnego dnia na progu stanęła córka. Ucieszył się jak dziecko. Przygotował jej ulubione ciasto, zaparzył herbatę, wyciągnął stare albumy ze zdjęciami — chciał przypomnieć sobie, jak to było kiedyś. Ale wizyta nie dotyczyła tego.
— Tato — zaczęła z chłodną szczerością — mieszkasz sam w czteropokojowym mieszkaniu. To nie w porządku. Sprzedaj je. Kup sobie kawalerkę, a pieniądze daj mi.
Nie wierzył. Myślał, że za chwilę się zaśmieje, że to żart. Ale w jej oczach nie było ani krzty ironii.
— Ja… Ja nie zamierzam niczego sprzedawać. To mój dom… tutaj jest wasz pokój dziecięcy, tu mieszkaliśmy z mamą…
— Już się wystarczająco nabawiłeś! — wycedziła z irytacją. — Pieniądze są mi bardziej potrzebne! Jesteś sam, po co ci tyle przestrzeni?
— Kiedy znowu przyjedziesz? — zapytał ledwie słyszalnym głosem, nie poznając własnego głosu.
Spojrzała na niego obojętnie i, zakładając buty, rzuciła:
— Na twój pogrzeb.
Drzwi się zamknęły. On zamarł. A potem po prostu osunął się na podłogę. Ból w klatce piersiowej uderzał jak młot. Leżał tak trzy dni. Bez jedzenia, bez sił, bez nadziei. Potem zadzwonił do syna.
— Michał, przyjedź… źle się czuję — prosił.
Syn wysłuchał. Zamilkł. A potem powiedział:
— Tato, nie obrażaj się, ale naprawdę nie potrzebujesz tak dużego metrażu. Chcę kupić samochód, a ty mógłbyś pomóc… Przyjechałbym, gdybyś zdecydował się sprzedać mieszkanie.
Nastała cisza. Taka cisza, która brzmi w uszach i zostawia dziurę w duszy. Odłożył słuchawkę. Zrozumiał — nie ma już dzieci. Są tylko obcy ludzie, w których żyłach płynie jego krew.
Następnego dnia wszedł do apteki. Tam przypadkiem spotkał brata byłej żony. Ten się zdziwił, przywitał.
— Anka? — zapytał, — jak się ma?
— Wyjechała do Włoch — odparł krótko mężczyzna. — Wyszła za Włocha. Odnalazła swoje szczęście.
„Odnalezione szczęście…” Te słowa parzyły. Nie miał nic przeciwko jej szczęściu. Sprzeciwiał się własnej pustce.
Następnego ranka obudził się z ciężkością w piersi. Za oknem wisiało niskie, ponure niebo. Naciągnął płaszcz i wyszedł. Przeszedł kilka ulic. Znalazł starą ławkę na podwórku. Usiadł. Zamknął oczy. Serce zadało ostatni bolesny cios.
A jego dusza, zmęczona bólem, obojętnością i ciszą, w końcu wzniosła się — tam, gdzie nie zawodzą. Gdzie nie proszą o oddanie ostatniego. Gdzie być może znów ktoś powie: „Tato, tęskniłam…”
Ale to — już nie tutaj.
