Samochód gwałtownie zahamował i stanął. Aleksander był poważnym młodym człowiekiem i dlatego też chęć podwiezienia nieznajomej dziewczyny, machającej na poboczu, była dla niego czymś zupełnie nietypowym.
Działkowa osada, gdzie Aleksander miał z mamą przytulny i ciepły dom, znajdowała się 15 kilometrów od miasta. Latem życie tam było czystą przyjemnością, a Aleksander codziennie wyjeżdżał do pracy około 7 rano, bo o tej porze droga była stosunkowo pusta, a otaczający las wprowadzał go w miłe myśli i wspomnienia.
Dziewczyna podbiegła do samochodu i, uśmiechając się, zajrzała przez otwarte okno.
– Dzień dobry – niemal zaśpiewała wesoło – do miasta nie podwiezie pan?
– A nie boi się pani wsiąść do samochodu z nieznajomym mężczyzną w środku lasu? – zapytał Aleksander z wymuszonym uśmiechem.
– Czego miałabym się bać? – odpowiedziała dziewczyna. – Macie drogi samochód i dobre oczy. Z takim autem i wyglądem nie miałby pan powodu, żeby mi zaszkodzić.
Aleksander wybuchnął śmiechem. Dawno nie spotkał się z taką prostotą i naiwnością, i szczerze mówiąc, był pewien, że już w ogóle nie istnieją.
Dorota, wychowana na wsi, była otwarta i ufna. Kiedy Aleksander, trzy tygodnie po ich spotkaniu, oświadczył się jej, zgodziła się bez wahania. Wydawał się jej poważnym i przystojnym młodym człowiekiem. „Tak jak ciocia Kasia przepowiedziała”, pomyślała w duchu Dorota, ściskając mocno dłoń Aleksandra i z niepokojem spoglądając na jego matkę, dla której wiadomość o planowanym weselu była jak lekkie trzęsienie ziemi.
Po ślubie Dorota i Aleksander przeprowadzili się do miejskiego mieszkania Aleksandra. Życie na działce nie było zbyt wygodne, a mama Aleksandra nie pałała miłością do swojej synowej.
– Zadziwiasz mnie, synu – mówiła często Elżbieta, gdy Aleksander odwiedzał ją – naprawdę ta wiejska piękność to jedyna odpowiednia kandydatka w twoim otoczeniu? – westchnęła smutno, kręcąc głową z pięknie ułożonymi włosami.
Aleksander uśmiechał się, ale nie kłócił się z matką. Nie chciał jej tłumaczyć, jak spokojnie i błogo czuje się w swojej małej, przytulnej rodzinie. Mama Aleksandra była zimną i powściągliwą damą. Dlatego Dorota była dla Aleksandra czymś w rodzaju mamy i żony w jednej osobie.
Minęło kilka lat. Dorocie i Aleksandrowi urodziła się urocza córeczka Marysia. Dorota kochała ją bezgranicznie, a i babcia powoli zaczęła się do nich przekonywać. Widziała, jak Dorota troszczy się o jej syna, jak mądrze i rozważnie wychowuje córkę. Elżbieta, choć była surową i nawet trochę cyniczną damą, potrafiła przyznać się do swoich błędów.
Dlatego Aleksander nie był zaskoczony, gdy pewnego dnia matka zaprosiła Dorotę z wnuczką na działkę na kilka dni.
– Alek, boję się jej – marudziła Dorota, próbując znaleźć jakikolwiek powód, żeby nie jechać do teściowej.
– Nie zje cię przecież – śmiał się Aleksander, delikatnie całując żonę w szyję.
– Zje, zje – lamentowała Dorota – a Marysią przegryzie. I potem będziesz lamentować, ale będzie za późno – zakończyła przekonywająco i nawet uroniła łzę dla efektu.
Jednak nic nie pomagało. Aleksander zabrał z rąk żony koszyk z jedzeniem, wpakował roześmianą, błękitnooką Marysię, wsadził na przednie siedzenie opierającą się Dorotę i cała rodzina, dyskutując i przekomarzając się, wyruszyła w drogę.
Elżbieta była szczerze zadowolona z ich wizyty. Uśmiechnęła się do Doroty, i młoda kobieta zrozumiała, że wojna dobiegła końca. Od tej chwili zaczęła się ich niezwykła przyjaźń. Z każdym dniem relacje między teściową a synową stawały się bliższe i bardziej ufne.
Dorota wróciła do pracy, a Marysia często zostawała u Elżbiety, która czytała jej książki, uczyła gry na pianinie i zajmowała się z nią nauką angielskiego. Elżbieta była tłumaczem symultanicznym, a ciekawska dziewczynka z przyjemnością słuchała jej zabawnych opowieści o zagranicznych podróżach i spotkaniach z ciekawymi ludźmi.
Minęło kilka kolejnych lat. Pewnego dnia Dorota z Marysią niespodziewanie odwiedziły Elżbietę. Dorota schudła i była dziwnie napięta i małomówna.
– Dorota, co się stało? – zapytała z troską Elżbieta – czyżbyś była chora?
Dorota westchnęła, usiadła na krześle i gorzko zapłakała.
– Alek już od pół roku z nami nie mieszka – powiedziała przez łzy Dorota. – Na początku czasami nie wracał do domu. Mówił, że ma dużo pracy. Potem zaczął znikać na kilka dni. Wracał, przebierał się, całował Marysię, odpychał mnie i znowu wychodził. Na początku myślałam, że ma kłopoty w pracy. Prawie rok już nie widzimy żadnych pieniędzy. Ale to nic. Pracuję jako pielęgniarka i zarabiam wystarczająco.
Wystarcza nam. A potem ktoś zadzwonił do drzwi, otwieram, a tam stoi kobieta. Piękna, zadbana. W kapeluszu. Torebkę ma drogą. Takie to widuję tylko w telewizji – Dorota trochę się uspokoiła, wzięła oddech i kontynuowała – „Ty, – mówi – jesteś biedaczką i nie pasujesz do Alka. Teraz będzie mieszkał ze mną, a ty się wynoś z mieszkania i zabieraj tę głupią córkę. Bez twojej niewychowanej dziewczynki damy sobie radę”.
– Nie jestem głupia i jestem bardzo dobrze wychowana – nagle powiedziała Marysia, odwracając się obrażona. Elżbieta i Dorota nie usłyszały, jak cicho weszła do kuchni i od kilku minut słuchała rozmowy dorosłych.
– Oczywiście, że nie jesteś głupia – potwierdziła Elżbieta, prostując plecy. – Jesteś mądrą i dobrze wychowaną dziewczynką. Dlatego zamieszkamy razem i zabierzemy ze sobą mamę.
Dorota otarła łzy i zaskoczona spojrzała na Elżbietę.
Ale żelazna dama już podjęła decyzję. Kiedy jej syn oznajmił, że się rozwodzi i liczy, że matka niedługo przepisze na niego dom, Elżbieta przyjęła to spokojnie i z godnością. Testament został już przepisany. Elżbieta po prostu zapomniała powiedzieć synowi, że teraz właścicielkami domu są jego była żona i błękitnooka Marysia, która w tamtej chwili z beztroską figlarnie bawiła się pięknie ułożonymi włosami ukochanej babci.
