Samochód gwałtownie zahamował i zatrzymał się. Aleksander był poważnym młodym mężczyzną, dlatego jego chęć podwiezienia nieznajomej dziewczyny, która stała na poboczu, była dla niego czymś zupełnie nietypowym.
Działki, gdzie Aleksander z matką mieli przytulny i ciepły dom, znajdowały się 15 kilometrów od miasta. Mieszkanie tam latem było czystą przyjemnością, a Aleksander zawsze wyruszał do pracy około 7 rano, bo o tej porze droga była pusta, a otaczający las budził miłe myśli i wspomnienia.
Dziewczyna podbiegła do auta i z uśmiechem zajrzała przez otwarte okno.
– Dzień dobry – zaśpiewała niemal radośnie – Czy mogę się z panem zabrać do miasta?
– Nie boi się pani wsiadać do auta nieznajomego mężczyzny w środku lasu? – zapytał z niechcianym uśmiechem Aleksander.
– Czegoż tu się bać – odpowiedziała dziewczyna – Ma pan drogie auto i dobre oczy. Po co by panu robić mi krzywdę z takim autem i spojrzeniem.
Aleksander roześmiał się. Takiej naiwności i prostoty nie spotkał od dawna, a szczerze mówiąc, był pewien, że już w ogóle nie istnieje. Zosia, która wychowała się na wsi, była otwarta i ufna. Gdy Aleksander, trzy tygodnie po ich spotkaniu, oświadczył się jej, bez zastanowienia się zgodziła. Wydawał jej się solidnym i przystojnym młodym człowiekiem.
„Tak przepowiedziała ciocia Ania”, myślała cicho Zosia, mocno trzymając Aleksandra za rękę i z niepewnością spoglądając na jego matkę, dla której wiadomość o nadchodzącym ślubie była niczym lekkie trzęsienie ziemi.
Po ślubie Zosia i Aleksander przeprowadzili się do jego miejskiego mieszkania. Mieszkanie na działce nie było zbyt wygodne. A i mama Aleksandra nie darzyła sympatią synowej.
– Zadziwiasz mnie, synu – często mówiła Emilia Kowalska, gdy Aleksander przyjeżdżał ją odwiedzić – czy ta piękność ze wsi była jedynym odpowiednim wyborem spośród wszystkich twoich znajomych? – wzdychała smutno, potrząsając głową z pięknie ułożonymi włosami.
Aleksander uśmiechał się, ale z matką nie dyskutował. Nie chciał tłumaczyć, jak spokojnie i dobrze czuł się w swojej małej i przytulnej rodzinie. Mama Aleksandra była zimną i powściągliwą kobietą. Dlatego dla Piotra otwarta i ciepła Zosia była czymś w rodzaju mamy i żony w jednym.
Minęło kilka lat. Zosia i Aleksander doczekali się cudownej córeczki Marysi. Zosia była nią zachwycona, a i babcia zaczęła powoli się ocieplać. Widziała, jak Zosia kocha i rozpieszcza jej syna, jak mądrze i surowo wychowuje córkę. Emilia Kowalska, choć była osobą twardą i nawet trochę cyniczną, umiała przyznać się do błędów.
Dlatego Aleksander nie był zaskoczony, gdy pewnego dnia matka zaprosiła Zosię z wnuczką na kilka dni na działkę.
– Zosiu, boję się jej – narzekała Zosia, próbując znaleźć jakąkolwiek wymówkę, by nie jechać do teściowej.
– Przecież cię nie zje – śmiał się Aleksander, całując ją delikatnie w szyję.
– Zje, zje – jęczała Zosia – i Marysię przy okazji. A potem będziesz płakał, ale będzie już za późno – przekonywała Zosia, pozwalając sobie nawet na parę teatralnych łez.
Nic nie pomogło. Aleksander wziął od żony koszyk z jedzeniem, posadził szczęśliwą, niebieskooką Marysię, wcisnął na przednie siedzenie stawiającą opór żonę i cała rodzina, głośno się sprzeczając, wyruszyła.
Emilia powitała gości z prawdziwą radością. Uśmiechnęła się do Zosi i młoda kobieta zrozumiała, że wojna się skończyła.
Od tego momentu zaczęła się ich niezwykła przyjaźń. Z każdym dniem relacje między teściową a synową stawały się coraz bliższe i bardziej zaufane. Zosia wróciła do pracy, a Marysia często zostawała z Emilią, która czytała jej książki, uczyła gry na pianinie i pomagała z angielskim. Emilia Kowalska była tłumaczem symultaniczną i ciekawska dziewczynka z przyjemnością słuchała jej historii o podróżach i spotkaniach z interesującymi ludźmi.
Minęło jeszcze kilka lat. Pewnego dnia Zosia z Marysią pojawiły się u Emilii bez zapowiedzi. Zosia schudła i była dziwnie napięta i mało rozmowna.
– Zosiu, co się stało – zapytała troskliwie Emilia – Ktoś cię niechcący czymś zranił?
Jednak Zosia westchnęła, usiadła na krześle i rozpłakała się.
– Aluś już od pół roku z nami nie mieszka – zaczęła ciężko przez łzy – Kiedyś czasem nie wracał do domu, mówiąc, że dużo pracuje. Ale potem zaczął znikać na kilka dni. Wracał, przebierał się, całował Marysię, odpychał mnie i znowu wychodził. Na początku myślałam, że ma problemy w pracy.
Od prawie roku nie widzieliśmy pieniędzy. To jeszcze nic, jestem pielęgniarką, dobrze zarabiam. Starcza nam na wszystko. Ale potem ktoś zapukał do drzwi, otwieram, a tam dama stoi. Elegancka, zadbana. W kapeluszu. Torebka, bardzo droga, takie widziałam tylko w telewizji – trochę się uspokoiła Zosia, nabrała tchu i kontynuowała –
Mówi – jesteś biedaczką i nie jesteś parą dla Alka. Teraz będzie mieszkał ze mną, a ty masz się wyprowadzić z mieszkania i zabrać swoją głupią córkę. Bez tej dziewczynki, która jest niewychowana, mamy z Alkiem lepsze zajęcia.
– Nie jestem głupia, a w dodatku jestem dobrze wychowana – ogłosiła nagle Marysia, odwracając się urażona od rozmowy. Emilia i Zosia nie zauważyły, jak cicho weszła na kuchnię i już od kilku minut podsłuchiwała rozmowy dorosłych.
– Oczywiście, że nie jesteś – potwierdziła Emilia, poprawiając się – Jesteś mądrą i dobrze wychowaną dziewczynką. Dlatego będziemy mieszkać razem, twoją mamę zabierzemy ze sobą.
Zosia otarła łzy, patrząc zdziwiona na Emilię.
Ale żelazna dama już podjęła decyzję. Gdy jej syn poinformował matkę, że zamierza się rozwieść i liczy, że niebawem przepisze testament na dom, Emilii nie wzruszyło to ani na jotę. Testament już bowiem dawno był przepisany.
Emilia Kowalska po prostu zapomniała synowi powiedzieć, że nowymi właścicielkami domu są jego była żona i niebieskooka Marysia, która właśnie beztrosko bawiła się zawsze pięknie ułożonymi włosami ukochanej babci.
