Rozczarowałem się swoją wybranką i zerwałem z nią zaraz po wizycie w jej domu.
Trzynaście lat byłem w małżeństwie, a moja była żona nigdy nie uchodziła za klasyczną piękność. W młodości przyciągnęła mnie swoją delikatnością, subtelnością, pewną ledwie uchwytną miękkością, która poruszała duszę. Nie mogę powiedzieć, że była olśniewająca, ale zawsze potrafiła się odpowiednio zaprezentować. Drogie koronkowe bielizny, którymi się rozpieszczała, półki w naszej łazience wypełnione kremami, perfumami, olejkami i kosmetykami — to był jej świat. Butelki i słoiki były tak liczne, że się w tym gubiłem, ale zawsze pachniała jak kwitnący ogród. Oboje nieźle zarabialiśmy, żyliśmy w dostatku, więc mogła sobie pozwolić na te drobne luksusy.
Moja była nigdy nie pozwalała sobie chodzić po domu w rozciągniętych dresach — jej włosy były zawsze ułożone, ubrania wyprasowane. Podobały mi się takie kobiety: zadbane, znające swoją wartość. Los chciał inaczej — pięć lat temu rozwiedliśmy się, a od tego czasu moje życie stało się serią przelotnych spotkań. Kobiety pojawiały się i znikały, nie pozostawiając śladu, aż poznałem ją — Alicję. Była jak z innego świata: piękna, przyciągająca, z subtelnymi rysami twarzy i pewnym krokiem. Zarządzała męskim zespołem w pracy z taką łatwością, że nie mogłem nie poczuć podziwu. Pomyślałem: takiej nie można stracić.
Wszystko zaczęło się od niewinnych rozmów, ale wkrótce zaprosiłem ją do mojego mieszkania w Warszawie. Nie gotowałem — zamówiłem kolację z restauracji, ale stół nakryłem sam, wkładając w to serce. Wieczór minął magicznie: wino, śmiech, długie spojrzenia. Alicja została na noc i od tego czasu była częstym gościem. Jednak im częściej przychodziła, tym bardziej mnie irytowało jej zachowanie. Nigdy nie przynosiła ze sobą kosmetyków, zmiennej odzieży ani też bielizny. Rano widziałem ją w okropnym stanie: rozmazany tusz, potargane włosy, zmęczoną twarz. Po prysznicu zakładała te same rzeczy, co wczoraj, co kuło mnie w oczy. Szczerze mówiąc, byłem rozczarowany do głębi.
Pewnego dnia Alicja zaprosiła mnie do siebie. Szedłem z myślą, że zobaczę chaos — jej nawyki u mnie w domu sugerowały niechlujstwo. Ale kiedy przekroczyłem próg jej mieszkania, ogarnął mnie szok. Nie chaos, a… coś zupełnie innego. Wewnątrz był świeży remont — stylowy, drogi, z wysokiej jakości meblami i modnymi detalami. Wszystko świadczyło o guście i dostatku. Ale kiedy wszedłem do łazienki, żeby umyć ręce, serce ścisnęło mi się z żalu. Na półce stały tylko szampon i tubka pasty do zębów. I to wszystko. Żadnego luksusu, żadnej troski o siebie. Przypomniałem sobie moją byłą — jej półki uginały się od flakonów, a łazienka pachniała aromatami, co było dla mnie oznaką kobiecości i szacunku do siebie samej. A tu — pustka.
Alicja niedawno obchodziła 33. urodziny, ale wygląda na to, że nie zastanawiała się nad tym, jak zachować młodość. Czy naprawdę nie boją jej się zmarszczki, wiotczejąca skóra? Stałem, patrząc na tę skromną półkę, czując, jak w środku narasta rozczarowanie. Ale prawdziwy cios czekał na mnie na balkonie. Tam na sznurku suszyła się jej bielizna — szara, zwyczajna, bez śladu wdzięku. Zauważyła mój wzrok i niedbale rzuciła: „Dla mnie liczy się wygoda”. Te słowa zabrzmiały jak wyrok.
Może w wieku 42 lat stałem się zbyt wybredny? Może moje nawyki, moje oczekiwania to ciężar przeszłości, którego nie potrafię zrzucić? Ale zrozumiałem: z taką kobietą nie mogę żyć. Rozstaliśmy się — sam postawiłem kropkę. Odszedłem, nie oglądając się za siebie, z ciężkim sercem, ale z przekonaniem, że nie potrafiłbym zaakceptować tej pustki tam, gdzie oczekiwałem zobaczyć piękno i troskę. Alicja była piękna z zewnątrz, ale wewnątrz jej domu zobaczyłem tylko obojętność w stosunku do siebie — i to zabiło wszystko, co mogło nas łączyć.
