Nie wstydzę się! Jestem dumny z tego, że urodziłem się na wsi!
Dzień dobry.
Od dawna obserwuję, jak ludzie urodzeni w mieście z pogardą mówią o tych, którzy wychowali się na wsi. Wydaje im się, że życie poza ich asfaltowym światem to coś niegodnego, że jeśli ktoś ze wsi przyjeżdża do miasta do pracy, zajmuje czyjeś “należne” miejsce.
Ale wiecie co? Nie wstydzę się, że jestem ze wsi. Wręcz przeciwnie, jestem z tego dumny.
I nie zamierzam czuć się winny za to, że zarabiam na życie w mieście. Każdy człowiek ma prawo do pracy, rozwoju i do tego, by żyć tak, jak chce.
A jeśli musiałem wyrwać się ze swojej małej ojczyzny, by znaleźć pracę, nie czyni mnie to gorszym od tych, którzy dorastali pośród szkła i betonu.
Wieś nauczyła mnie być człowiekiem
Urodziłem się w zwykłej rodzinie, w małej wiosce, wśród pól i rzek, pośród zapachu świeżo skoszonej trawy i domowych pieców.
Od dziecka wiedziałem, co to ciężka praca.
Widziałem, jak moi rodzice wstawali przed świtem, żeby pracować na roli, jak ojciec naprawiał płot po deszczu, jak matka nakrywała do stołu, by cała rodzina mogła zjeść wspólnie kolację.
Nauczyłem się szanować ciężką pracę, bo na wsi nikt nie czeka, że ktoś wykona pracę za niego.
Nauczyłem się wdzięczności, bo wiedziałem, jaką cenę ma chleb na stole.
Nauczyłem się szacunku do natury, bo rozumiałem, że życie zależy od jej łaskawości.
I nie chcę wymieniać tego doświadczenia na betonowe ściany, na pośpiech, na wieczne korki i zanieczyszczone powietrze.
Często słyszę:
— Skoro tak kochasz wieś, to czemu pracujesz w mieście?
A zastanówcie się — dlaczego tysiące ludzi dorastających na wsiach zmuszonych jest przenieść się do miast? Czy dlatego, że im się tam podoba?
Nie. Tak jest skonstruowany system. Bo na wsi pracy jest coraz mniej, a rodziny trzeba utrzymać.
Ale to nie znaczy, że jesteśmy zbędni, że jesteśmy gorsi od tych, którzy urodzili się w blokach.
Nie chcę mieszkać w mieście, ale potrzebuję pracy
Szczerze mówiąc, nie rozumiem, dlaczego ludzie tak zachwycają się życiem w mieście.
Hałas. Brud. Budynki, gdzie sąsiedzi słyszą każdy twój krok. Samochody stojące godzinami w korkach. Ludzie, którzy żyją obok, ale nawet się nie witają.
Nazywacie to komfortem?
A ja mieszkam we własnym domu.
Piętrowym, przestronnym, z dużym podwórkiem. Mam swój ogród, sady i saunę. Mam miejsce, gdzie mogę odetchnąć pełną piersią, gdzie mogę wyjść rano na podwórze i zobaczyć nie szare mury sąsiedniego bloku, ale bezkresne niebo.
Ale tak, muszę jeździć do miasta do pracy.
I tak, to niewygodne. Samochód się psuje — tracisz dzień. Autobus jeździ raz na godzinę — nie zdążysz, spóźniasz się.
Ale jestem gotowy to znosić, bo dla mnie wolność i przestrzeń mojej wsi są ważniejsze niż betonowe pudła metropolii.
Nie obrażajcie wieśniaków, bo “wieśniak” to nie obraza
Czasem słyszę, jak w mieście złośliwie określają ludzi mianem “wieśniaka”.
To zabawne.
Mieszkańcy miast myślą, że ich życie to wzór sukcesu, ale dlaczego coraz więcej z nich dąży do zamieszkania poza miastem?
Kup dom jednorodzinny — i już, życie się udało? Ale gdy tylko ktoś z wsi przyjedzie do miasta do pracy, od razu staje się „prowincjuszem”.
Paradoks.
Chcecie prawdy?
Wśród wieśniaków jest więcej dobrych, życzliwych i uczciwych ludzi niż wśród tych, którzy dorastali w miastach.
Bo na wsi jest zwyczaj pomagać sobie nawzajem. Tam nikt nie przechodzi obojętnie, gdy komuś dzieje się krzywda. Tam znają prawdziwe znaczenie przyjaźni.
A w mieście?
Można mieszkać w jednym budynku przez dziesiątki lat i nie wiedzieć, kto mieszka za ścianą. Można upaść na ulicy — i nikt nie pomoże. Można krzyczeć — i nikt cię nie usłyszy.
Więc kto tu naprawdę jest „prowincjuszem”?
Jeśli masz “wiejski mentalność”, nie uratuje cię ani Paryż, ani Nowy Jork
Miejsce urodzenia nie jest wyznacznikiem inteligencji ani moralności.
Można urodzić się na wsi i być kulturalnym, dobrze wychowanym człowiekiem. A można dorastać w najmodniejszej dzielnicy stolicy i pozostać chamem.
Problem nie leży w miejscu, gdzie się urodziłeś, ale w tym, jakim człowiekiem się stałeś.
Więc nie wypowiadajcie się z pogardą: „On jest ze wsi”.
Bo wieś to nie wyrok.
To moja mała ojczyzna.
I jestem z tego dumny.
