To wydarzyło się pięć lat temu. Moja sąsiadka, pani Helena, pochowała męża, weterana wojennego, i została zupełnie sama. Nie mieli dzieci. Starsza pani często wspominała swojego Mietka.
Pobrali się tuż przed samą wojną. Później mąż poszedł na front, a wierna Helenka czekała na niego. Mietek powrócił żywy, ale bez lewej dłoni. Kochali się bardzo, a on przyrzekł, że zawsze będzie ją chronił, ale nie dotrzymał obietnicy. Zmarł, zostawiając ją samą.
Dokładnie w rocznicę śmierci męża, pojawił się u niej duży czarny kot. Nocą zjawił się znikąd i żałośnie miauczał pod drzwiami. Na dworze szalała zamieć, wiatr wył za oknem, ale jakimś cudem pani Helena usłyszała miauczenie. Otworzyła drzwi i zobaczyła obcego kota. Współczując mu, wpuściła go do domu i postawiła talerzyk z mlekiem.
Jednak z godnością i niezależnością kot odmówił posiłku, przechadzał się po pokojach, aż wybrał miejsce na poduszce właścicielki, zamruczał i natychmiast zasnął.
Pani Helena z jakiegoś powodu nie wygnała kota i też się ułożyła obok niego. Rano przyjrzała mu się dokładniej. Był zadbany, dobrze odżywiony i nic w nim nie przypominało bezdomnego zwierzęcia. Czarne jak smoła futro, zielone oczy oraz dumny wygląd. I jeszcze jedna istotna cecha: na lewej przedniej łapie brakowało palców, jakby ktoś je oderwał. “Zupełnie jak u mojego Mietka!” – zapłakała staruszka.
Tymczasem kot miękko wskoczył na jej kolana i zamruczał. “Muszę ci jakoś nadać imię… Może Wacek?” – pogłaskała go i drapała za uchem, zapytała gospodyni. Kot zadrżał i spojrzał na nią TAK, że aż osłupiała.
JEGO OCZY BYŁY LUDZKIE! NIE “JAK LUDZKIE”, ALE LUDZKIE! “Rozumiem. ‘Wacek’ ci się nie podoba. Może więc Tymek? Dobre imię!” – wypaliła w pośpiechu.
Kot z niezadowoleniem miauknął, zeskoczył z kolan i zaczął skupiony drapać kanapę. “Dobrze, dobrze. Nie nadam ci jeszcze imienia. Będziesz po prostu Kotem. Tylko zostaw tę kanapę w spokoju” – poprosiła staruszka.
Kot burknął coś niewyraźnie i z ważnym krokiem udał się do izby. Tak oto zaczęli żyć razem: pani Helena i Kot. Często odwiedzałam staruszkę, a ona opowiadała mi niesamowite historie o swoim Kocie.
Po pierwsze, Kot ją leczył. Po śmierci męża, pani Helena przeszła zawał serca i często dokuczało jej serduszko. Wystarczyło jednak, że się położyła, a Kot już był obok niej. Wtulał się swoim miękkim i ciepłym ciałem w jej klatkę piersiową, mruczał i zasypiał. Ból odchodził jakby magicznie!
Pewnego dnia wydarzyła się niezwykła historia! Pani Helena leżała, a Kot, mrucząc, przysypiał obok. Nagle rozległo się pukanie do drzwi. Wstała i poszła otworzyć. Kot podążył za nią. To był Witek, miejscowy pijaczyna i awanturnik. Wpychając nogę w drzwi i brzydko wyklinając, zażądał od pani Heleny pieniędzy na przepicie. Starsza pani próbowała odmówić, ale łajdak był coraz bardziej natarczywy. Obraził ją i zbeszcześcił pamięć jej zmarłego męża.
Nagle Kot ryknął i rzucił się na napastnika. Witek go odepchnął, ale Kot znów na niego skoczył, prawie chwytając go za gardło. Przeklinając, Witek zrezygnował i odszedł. Kot, obdarzając gospodynię znaczącym ludzkim spojrzeniem, z podniesionym ogonem i z uczuciem wypełnionego obowiązku odszedł do pokoju.
Kiedyś pani Helena chciała jechać do urzędu w sprawie drewna i poprosiła mnie o towarzystwo. Do miasta jechaliśmy autobusem. Zgodziłam się i wczesnym rankiem przyjechałam po nią. Starsza pani siedziała na łóżku w domowych ubraniach, zdezorientowana i przybita.
“Pani Heleno, dlaczego nie jest pani gotowa? Pakujcie się, może złapiemy okazję” – zarządziłam. “Nie pojadę, Kasiu. Przepraszam” – powiedziała cicho. “Dlaczego?” “Nie wiem, jak to powiedzieć… Tylko się nie śmiej… Kot mi nie pozwala jechać.”
“Ależ dajcie spokój! Wzięłam wolne z pracy, a tu o kocie mówicie! Pakujcie się!” – gniewnie się oburzyłam.
“Posłuchaj Kasiu, wszystko przygotowałam wieczorem, poszłam spać. Miałam sen, jak Kot mówi ze mną, jak teraz ty. Patrzy na mnie i mówi: ‘Zostań w domu, Heleno. Nie możesz jutro jechać.’ Zabrakło mi języka w gębie! To nie to, że niby kot mówił! Zwał mnie Helenką! Helenką! Tylko mój Mietek mnie tak nazywał! I GŁOS KOTA BYŁ DOKŁADNIE JAK MIECHOWY!
A kot wtedy zaczął śpiewać tę piosenkę, którą Mietek uwielbiał: ‘Na bezkresnych stepach Syberii, Gdzie złoto skrywa się w górach… Pamiętasz, Helko, śpiewałem ją przed frontem?’ Wzięłam się w garść i zapytałam: ‘Mietek, to ty?!’
‘A KTO INNY?! Widzę, jak ciężko ci samej, więc wróciłem…’
Więc, Helenko, uspokój się i zostań w domu. I tak nic dobrego ci tam nie powiedzą. Drewno i tak dowiozą za tydzień. Przekaże to Józefie, niech zrezygnuje z operacji, nie przeżyje jej…’
I wtedy się obudziłam…”
Gdy to usłyszałam, oniemiałam z wrażenia, jak ryba bez wody. Potem przyszło mi na myśl: “Pani Heleno, czy dobrze się pani czuje? Może do lekarza zadzwonić? Chyba ciśnienie podskoczyło.”
“Lepiej niż kiedykolwiek, Kasiu! Przecież rozmawiałam z moim kochanym Mietkiem!” – odpowiedziała przez łzy sąsiadka z uśmiechem. Sprawdziłam jej ciśnienie. O dziwo było w normie!
Od tamtej chwili swojego kota pani Helena nazywała Mietkiem. Co dziwne, od razu reagował na to imię!
Wkrótce przepowiednie pani Heleny (albo Kota?) zaczęły się spełniać. Autobus, którym mieliśmy jechać do miasta, niemal się przewrócił tego dnia. Było ślisko, autobusem zarzuciło, a kierowca nie opanował pojazdu. Na szczęście nikt nie zginął, ale rannych było wielu. Przypadek? Może. Ale dokładnie za tydzień przywieźli drewno dla pani Heleny.
Sąsiadka poprosiła mnie, żebym zadzwoniła do Józefy, siostrzenicy Mietka, żeby odstąpiła od planowej operacji. Nie posłuchała i zmarła na stole operacyjnym…
Znowu przypadek?! Tak nie sądzę. Tak żyli razem: pani Helena i jej kot Mietek. Nadal ją leczył i strzegł. Był przy niej do końca.
Pani Helena dożyła 94 lat. Zmarła w zeszłym roku. Do ostatniej chwili była na nogach i martwiła się o swojego Mietka. Kazała mi obiecać, że zatroszczę się o niego, jeśli cokolwiek się stanie. Odeszła spokojnie, we śnie…
Pamiętam, jak kot opłakiwał swoją panią. Był już niemłody, a jego kiedyś lśniące czarne futro posiwiało. Przez trzy dni, kiedy trumna stała w domu, Mietek nie oddalał się od niej. SAM WIDZIAŁAM, JAK ŁZY TOCZYŁY SIĘ Z JEGO OCZU!
Kotem szarpano, wyrzucano, kopano… Ale jakoś zawsze wracał do trumny. Siedział i płakał!
Mietek towarzyszył zmarłej do grobu i został, gdy ją pochowano. Usiłowałam go złapać, żeby zabrać do siebie, ale uciekł…
Kot został na cmentarzu, na grobie pani Heleny i jej męża. Nie zdecydował się przyjść ze mną, więc codziennie go odwiedzałam i dokarmiałam. Bardzo martwiłam się, jak kot przeżyje zimę i próbowałam go zabrać. Udało mi się na jeden dzień, ale zbiegiem czasu zawsze wracał na cmentarz.
Zima była surowa, ale kot ją przeżył. Zmarł wczesną wiosną. Przyszłam jak zwykle nakarmić Mietka i znalazłam go na mogile. Zwinięty w kłębek przy krzyżu, wyglądał, jakby chronił jej spokój…
Nie mam pojęcia, czy Mietek był zwykłym kotem, czy rzeczywiście przeniosła się w niego dusza zmarłego Mietka.
Obecnie dużo mówi się o reinkarnacji, że niby człowiek w następnym życiu może stać się kotem czy kimś innym. Nie wiem, czy to możliwe. Ale z jakiegoś powodu wierzę, że w formie Kota żyła dusza Mietka. Wrócił do swojej kochanej Helenki, by ją chronić i ratować…
I był z nią do jej ostatnich dni, jak przyrzekł…
