Przespała! Podczas drogi z łazienki do drzwi wejściowych, malując usta, przeglądając się w lustrze i w pośpiechu zakładając płaszcz i buty, Lila już trzy minuty po przebudzeniu jechała windą.
Wychodząc na ulicę, zorientowała się, że mży drobny, wrześniowy deszcz, ale nie było już czasu na powrót po parasol. Zawodny budzik dzisiaj zawiódł. Dziewczyna biegła na przystanek, jak gdyby goniło ją jakieś nieszczęście. Spóźnienie do pracy z jej szefem równało się nieobecności, mogącej skutkować nawet zwolnieniem.
Przemyśliwując wszystkie możliwe wersje rozwoju dnia, Lila już pożegnała się z ulubionymi klientami, premią i dodatkowym dniem wolnym, który jej jeszcze pozostał z ostatnich wakacji. Mijali ją równie spóźnieni lub po prostu spieszący się ludzie, każdy zamyślony, nie zauważając niczego wokół siebie. Wszystko było szare, nudne i smutne, a deszcz dodawał jedynie melancholii dniu, który nie zaczął się najlepiej.
Do przystanku zostało nie więcej niż dwieście metrów. Nagle Lila gwałtownie się zatrzymała i obejrzała za siebie. Obok odrapanej ławki siedział mały, mokry kotek. Podwijając raz jedną, raz drugą łapkę, próbował miauczeć, ale tylko bezgłośnie otwierał pyszczek.
Przez chwilę zastanawiała się, biec dalej czy pomóc temu drobnemu stworzeniu, które najwyraźniej potrzebowało pomocy. Spóźnienie było nieuniknione, a skoro i tak miała wysłuchać gniewnej tyrady szefa, decyzja była jasna: trzeba było pomóc kotkowi.
Podchodząc bliżej, Lila zauważyła, że tylna łapka malucha była wygięta w nienaturalny sposób.
– Boże mój! Kto ci to zrobił?!
Ostatnie wątpliwości rozwiały się jak poranna mgła. Kotek był tak przemoczony i zziębnięty, że drżał jak ostatni wrześniowy liść, trzymający się jeszcze gałęzi pod naporem wiatru.
Ostrożnie otulając poszkodowanego w biały szalik, Lila schowała kotka pod płaszcz i pobiegła jeszcze szybciej na przystanek. Postanowiła dotrzeć do swojego biura, a potem działać zależnie od sytuacji. Dobre serce nie pozwalało jej zostawiać kotka na pastwę losu.
Próba niewidocznego dotarcia do swojego biurka skończyła się niepowodzeniem. Prawie na ostatniej prostej, Lila odetchnęła z ulgą, pozostawało jeszcze pokonać ostatni zakręt długiego korytarza i oto był jej gabinet numer 12. Jednak szczęście dziś ją opuściło. Tuż za rogiem natknęła się na swojego szefa.
– Pani Kowalska! Całą godzinę! Gdzie pani była? Kto za panią będzie pracować? Czy straciła pani rozsądek?
A potem padła jeszcze dziesiątka pytań, które miały wywołać niepokonane poczucie winy w głowie nieśmiałej dziewczyny i zepchnąć ją jeszcze głębiej w tę ogromną przepaść między kierownikiem a podwładnym. Stała cała przemoczona, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Łzy powoli zbierały się pod powiekami, a żal dusił od środka.
– Proszę! – zdołała powiedzieć Lila, rozpinając górny guzik płaszcza. Stamtąd wyłoniła się mała, nieszczęśliwa mordka. Kotek trochę obsechł, ogrzał się i mógł już żałośnie miauczeć, co skwapliwie uczynił.
– Ma złamaną łapkę, nie mogłam go zostawić na dworze… Padało… A on był sam…
Łzy płynęły, słowa się mieszały, ręce zdradliwie drżały. Już w myślach napisała rezygnację, chcąc zebrać swoje rzeczy, ale ciepła silna męska dłoń ją zatrzymała. Drugą ręką szef wyjął telefon i wybrał znajomy mu numer. Następnie zapisał adres na karteczce i kazał natychmiast tam jechać, by ratować łapkę małemu futrzakowi.
Nie rozumiejąc tak nagłej zmiany w zachowaniu szefa, Lila wzięła karteczkę, wsunęła ją zmarzniętymi rękami do kieszeni płaszcza i ruszyła do wyjścia.
– Tak, i może się pani tu dziś nie pokazywać.
Serce dziewczyny zamarło, a rozpacz powoli opanowała jej ciało. Tak oto kończyła się jej krótka kariera w ulubionej pracy. Ale szef kontynuował:
– Dziś ma pani wolne. I jutro też. A do tego wyrażam pani wdzięczność i wypiszę premię… za miłość do naszych braci mniejszych.
Szef miał na imię Wojciech. Był nieco starszy od Lilii, ale zawsze sprawiał wrażenie surowego mężczyzny. Spotykała go tylko w pracy i to rzadko, ale po biurze krążyły pogłoski o jego bezwzględności wobec pracowników.
W klinice weterynaryjnej, do której skierował Lilę szef, lekarz szybko zajął się łapką kotka. Nie było złamania, jedynie mocne zwichnięcie i naciągnięcie. Podczas gdy ten przeprowadzał zabieg i zakładał stabilny opatrunek, Lila opowiadała, jak znalazła biedaczynę na ulicy oraz jak jej szef najpierw ją zbeształ, a potem niespodziewanie pomógł.
Lekarz zaśmiał się i powiedział, że zna Wojtka od dziecka. Już od młodości zawsze pomagał bezdomnym zwierzętom, heroicznie ratował szczeniaki z zimnej wody, raz odebrał kociaka od okrutnych orionistów.
Kiedy dorósł i zaczął zarabiać pieniądze, zawsze przekazywał część na pomoc schroniskom. Nawet swoją pierwszą stypendia przekazał w całości na fundusz ratunkowy dla bezogoniastego psa.
Natomiast z ludźmi nie zawsze mu się układało. Kiedy jako młody człowiek stracił całą rodzinę, zamknął się w sobie, stając się twardy i nieczuły.
Ta historia tak poruszyła serce dziewczyny, że aż do końca dnia nie mogła przestać myśleć o Wojciechu. Z jakiegoś powodu poczuła chęć, by go pocieszyć i wesprzeć.
Wieczorem, gdy kotek regenerował się po przygodzie i smacznie spał na miękkim, ciepłym łóżku swojej pani, Lila urządzała miejsce dla swojego nowego podopiecznego. Maluszek tyle przetrwał za dzień spędzony na ulicy. A może i dłużej… Nie wiadomo jak długo błąkał się bezdomny.
We śnie delikatnie się poruszał i czasem cicho popiskiwał. Ale samotność dziewczyny i jej nowego przyjaciela dobiegła końca. Z przyjemnością opiekowała się swoim zwierzakiem, oddając mu całą swoją miłość.
Uśmiechając się do tych myśli, Lila przygotowała przytulne legowisko dla Barsika. To imię wydało się jej najbardziej odpowiednie dla małego, bezbronnego malucha. Spokój jej myśli zakłócił nagły dzwonek telefonu. To był Wojciech.
– Jak się miewa nasz pacjent?
Policzki dziewczyny zapłonęły, i z entuzjazmem opowiadała o stanie zdrowia swojego pupila, a potem długo dziękowała szefowi. Niespodziewanie Wojciech zaprosił ją na kolację i rozmawiali całą noc.
Mężczyzna, wydający się teraz bliski, znany i zrozumiały, był obok. A z nimi siedział kotek z zabandażowaną łapką, otrzymując tyle uwagi i miłości, ile można było uzyskać od dwóch dobrych ludzi, których dusze okazały się pokrewnymi.
Niedługo potem wspólnie pomagali nieszczęsnym zwierzakom w trudnej sytuacji życiowej i wychowywali swojego Barsika, który także okazał się pokrewną duszą.
