Nie widzę już wyjścia, serce boli…
Moje życie – niekończąca się walka
Dzień dobry.
Piszę te słowa z ciężarem na sercu. Mam zaledwie 27 lat, a już boję się przyszłości.
Jestem zmęczony.
Rok za rokiem wszystko się powtarza: bieda, samotność, rozczarowania.
Święta przychodzą i odchodzą, a ja nawet ich nie czuję. Zamiast radości – tylko pustka.
Próbuję wierzyć, że wśród tego całego kłamstwa, zdrady i okrucieństwa wciąż są dobrzy ludzie. Ludzie, którzy potrafią zrozumieć, pomóc, wesprzeć.
Ale im dalej, tym mniej nadziei.
Zapomniałem, jak się uśmiechać.
Z każdym dniem mam coraz mniej sił.
Ci, którzy obiecywali pomoc, po prostu zniknęli. Wiele razy słyszałem piękne słowa.
– Zawsze jestem obok, przyjacielu!
– Jesteśmy rodziną, możesz na mnie liczyć!
– Wszystko będzie dobrze, nie poddawaj się!
Lecz gdy przyszło co do czego, okazało się, że za tymi słowami nic nie stoi.
Zostałem sam.
Walczę z biedą, chorobą, z pustymi nadziejami.
Operacja, na którą mnie nie stać
Niedawno lekarze powiedzieli mi, że potrzebna jest pilna operacja.
Problemy z nerką stają się poważne.
Ale suma, którą muszę zebrać, jest dla mnie nierealna.
Od dawna nie mam pracy. Już nie myślę o przyszłości – tylko o tym, jak przetrwać kolejny dzień.
Kłamstwa, zdrada i utracone nadzieje
Najbardziej boli nie choroba, ale ludzie.
Ludzie, którym wierzyłem.
Ci, którzy przysięgali przyjaźń i miłość, a w trudnym momencie po prostu się odwrócili.
Jak łatwo ludzie oszukują… Jak łatwo mówią piękne słowa, ale nic nie robią.
Ile razy słyszałem obietnice:
– Nie zostawimy cię!
– Pomożemy!
A potem ci ludzie znikali.
Zrozumiałem prostą prawdę: w tym zimnym świecie liczą się czyny. A nie słowa.
Jedyna osoba, która mnie nie zawiodła
Nie jestem sam.
Jest tylko jedna osoba, która zawsze jest obok.
Moja babcia.
Ona jest jedyną, która trwa przy mnie, która walczy ze mną o każdy dzień.
Ale jej emerytura nie wystarcza na nic.
Płacimy za światło, za leki – i zostajemy bez złotówki.
A przecież trzeba z czegoś żyć.
Trzeba kupować jedzenie, opał, opłacać lekarzy.
Proszę o pomoc.
Patrzę w oczy przechodniom, ale oni po prostu się odwracają.
Ktoś przeklina, ktoś z kpiną się uśmiecha.
Ktoś nawet wykorzystuje mój problem, jak ci, którzy obiecywali mi pracę latem na wakacjach, a potem po prostu nie zapłacili.
Dlaczego Bóg tak nas doświadcza?
Każdego dnia pytam siebie: za co?
Dlaczego ludzie, którzy nigdy nie czynili zła, muszą cierpieć?
Ja i babcia modlimy się co wieczór.
Prosimy Boga o pomoc.
Ale czy on nas słyszy?
Dlaczego zsyła tyle prób?
Czy na to zasłużyłem?
Mam zaledwie 27 lat. Czy nie mam prawa po prostu żyć, cieszyć się, oddychać bez strachu przed jutrzejszym dniem?
Babcia – starsza kobieta. Czy nie zasłużyła na spokojną starość?
Dlaczego wszystko jest na odwrót?
Dlaczego to ona musi mnie wspierać, gdy powinno być inaczej?
Wciąż chcę wierzyć w ludzi
Mimo wszystko, nie poddaję się.
Nie chcę wierzyć, że na tym świecie pozostała tylko chciwość, okrucieństwo i zdrada.
Wiem – są uczciwi ludzie.
Są tacy, którzy potrafią pomóc.
Są tacy, którzy rozumieją, że dobroć to nie puste słowa.
I, być może, kiedyś spotkam taką osobę.
Bo nawet po wszystkim, co przeszedłem, wciąż wierzę.
