Dawno, dawno temu zdarzyła się niezwykła historia. Jej bohaterka, która mi ją opowiedziała, jest dziś babcią wychowującą dwie urocze wnuczki. To stateczna kobieta, lecz przysięga, że każde słowo to prawda…
Dziewczynka pędziła przez mroczny park, przed nią migotało już jezioro przesiąknięte blaskiem księżyca. Zamknęła oczy i bez namysłu skoczyła z wysokiego brzegu. Woda była ciepła, kojąca jak kołyska. Silne dłonie chwyciły ją, wyciągnęły na powierzchnię i potrząsnęły nią. „Co ty wyprawiasz, maluszku?! Czarciego ziela się najadła?! Gdzie twoi rodzice?!”
Zosia, próbując odpluć wodę, otwierała oczy, przeszkadzały jej mokre kosmyki. „Proszę nie potrząsać mną…” – głos dziecka drżał jak listek na wietrze. Ktoś posadził ją na trawie, narzucił ciepłe okrycie na ramiona i delikatnie odgarnął włosy z twarzy. Dziewczynka ujrzała niskiego starostę z brodą pełną grążeli i pałek wodnych. „Pan… kim pan jest?”
„Wodnikiem tutejszym. Czego gapisz się jak sroka w gnat? Dożyłem czasów, gdy nawet dzieci w cuda nie wierzą. Co cię do takiej desperacji przywiodło?” – burknął. Dziecko znów wybuchnęło płaczem.
„Mama mnie nie kocha. Dawniej kochała, ale gdy tata odszedł, wszystko się zmieniło. Tylko krzyczy. A dziś… uderzyła mnie.”
Wodnik pogładził ją po głowie i westchnął ciężko. „Mnie też nikt nie lubi. Chłopak z sąsiedniego bloku wyzywa i za warkocze ciąga. A nasza woźna, ciocia Hania, miotłą wygraża.”
Istota uśmiechnęła się smutno. „Oj, biedoto mała… Pomogę, jak umiem. Masz tu muszelkę – takich tu nie uświadczysz, z dalekiego morza jest. Gdy cię krzywdzić zaczną, przyłóż ją do ucha.” – przedmiot emanował ciepłem i mienił się jak świetlik.
„Ale umowa stoi – oddasz ją, gdy ktoś bardziej potrzebujący się trafi. A teraz ruszaj do domu, dziecko.” – Wodnik pomógł Zosi wstać i rozpłynął się w powietrzu.
Gdy dziewczynka wpadła do mieszkania, matka znów podniosła rękę. Zosia błyskawicznie przyłożyła muszlę. Usłyszała wewnętrzny głos: „Co ja wyprawiam?! Przecież to moje serduszko! Głupia jestem, przez tego nicponia…”
„Mamusiu, kocham cię. Tatuś wróci, zobaczysz. Tylko nie pij już…” – przytuliła się mocno. Płakały obie, tuląc się jak zagubione w burzy ptaki.
Następnego dnia Zosia wyszła z domu rozpromieniona. Pod blokiem ciocia Hania znów uniosła miotłę. Dziewczynka uśmiechnęła się i sięgnęła po muszlę.
„Po co na dzieci wrzeszczę? A to przez tego Mruczka. Gdzie się włóczy? Żeby choć żyw był…”
„Ciociu, Mruczek wróci! Widziałam go wczoraj za osiedlem, z rudą kocicą.” – zaśmiała się. Staruszka przeżegnała ją z wdzięcznością.
Na placu zabaw wyrosła przed nią postać. „No i co, Beksa Lala? Chcesz bujać?” – zaskrzeczał Kacper. Muszelka znów zaszemrała: „Jaka śliczna… Jak jej to powiedzieć? Zaraz tak trzasnę, że popamięta!”
„Jestem Zosia Nowak. A ty? Pomóż mi rozhuśtać karuzelę. Tak lubię wysoko!” – spojrzała promiennie.
W dniu rozpoczęcia szkoły panował harmider. Mama prasowała wstążki, smażyła racuchy i parzyła herbatę naraz. Pod blokiem czekał Miś, dumnie niosąc jej tornister. Na przerwie Zosia dostrzegła chłopca płaczącego za salą gimnastyczną.
„Jestem Zosia. Co się stało?” – chłopiec spojrzał przez łzy. „Mamę straciłem, tata w Niemczech. Dziadkowie tylko się kłócą. Nikt mnie nie chce…”
Dziewczynka sięgnęła do kieszeni… Czasem wystarczy usłyszeć czyjeś wnętrze i podarować odrobinę wiary.
