Nic od ciebie nie potrzebujemy
– Synu, opamiętaj się, póki nie jest za późno! Ten chłopiec wcale nie jest do ciebie podobny! Twoja Lenka to dziecko z byłym się nachodziła, a teraz chce wszystko na ciebie zrzucić! Ja to wiem!
– Mamo, przestań już! Dima to mój syn… Dlaczego ciągle robisz zamieszanie? Dobra, jadę do domu.
Halina Zawiślak całe życie wychowywała syna sama. Jej relacje z Adamem były doskonałe: nigdy jej nie znieważył, nie sprzeczał się, dobrze się uczył w szkole. Gdy dorósł, został inżynierem, jak marzyła. Teraz nadszedł czas, by mu życie układać. Znalazła dla niego dobrą dziewczynę, Lusię, córkę swojej przyjaciółki Antoniny.
Na naleganie mamy Adam i Luśka zaczęli się spotykać, ale ich romans jakoś nie wypalił i para po kilku miesiącach się rozstała. Potem Adam spotkał Ewę. Ich związek rozwijał się szybko, a młody mężczyzna od razu zobaczył w sympatycznej dziewczynie bratnią duszę. Pobrali się po trzech miesiącach, ku wielkiej niechęci Haliny. A pół roku później Ewa była w ciąży. Urodził się chłopiec, nazwali go Damian. Wszystko było dobrze, tylko teściowa nie pokochała synowej. Przy każdej okazji narzekała na syna, mimo że minęły już cztery lata od ślubu:
– Zobacz, w co ona cię przemieniła? Wyglądasz jakoś niechlujnie…
– Mamo, przecież to tylko koszula lekko się pognieciona w samochodzie…
– Usiądź, zjedz przynajmniej! Pewnie nic ci nie przygotowała tamta. Tak głodny będziesz.
– Mamo, zjem w domu. Ewa dobrze gotuje.
– Wiem, wiem… Kotlety ze sklepu albo jeszcze gorzej, pierogi. A Luśka zapisała się na kursy cukiernicze. Jaka to ona mądra, jaka mądra…
Adam odpierał zarzuty matki jak mógł. Starał się jej nie słuchać i nie przekazywać żonie tych pretensji, które nie były uzasadnione. Ale Halina Zawiślak nadal prowadziła swoją cichą wojnę przeciwko synowej. Jej taktyka w końcu przyniosła efekt…
– Witaj, synku… Dlaczego twoja Ewa mnie unika? Zawsze sam tu przychodzisz!
– Mamo, jak ma tu przyjść, skoro czepiasz się jej o każdy drobiazg?
– Czepiam się, bo jest za co, uwierz mi! A teraz, gdy ty tutaj siedzisz i popijasz herbatkę, ona pewnie spotyka się z byłym. Wiem, kto przed tobą był. Ten Kostiucha to nicpoń! A ten chłopiec to cały on. Ona to wyhodowała, a teraz ty masz utrzymywać?
Tego wieczoru Adam ostro pokłócił się z matką. Miał dość jej pretensji i wszelkich rozmów. Wrócił do domu rozdrażniony.
– Tato, witaj! – wybiegł mu naprzeciw mały Damian.
– Cześć, synku. Jak ci minął dzień? Co robiłeś?
– Z mamą byliśmy na placu zabaw. Spotkaliśmy wujka Kostka. Kupił mi czekoladę i sok!
W głowie Adama przemykła myśl – może matka ma rację. Wieczorem przepytywał Ewę:
– Dlaczego spotkałaś się ze swoim byłym?
– Adam, przypadkiem się natknęliśmy. Szliśmy, a on przechodził obok i rozmawialiśmy. Potem odprowadził nas do domu.
– Dlaczego on odprowadza moją żonę i syna? Może Damian to nawet nie mój syn, tylko jego?
– Adam, co ty na to mówisz? Zwariowałeś chyba?
Tego wieczoru małżonkowie kłócili się bardzo. Pierwszy raz od ślubu. Od tej pory awantury w ich domu stały się codziennością. W pewnym momencie Ewa nie wytrzymała, zebrała rzeczy, zabrała synka i wróciła do rodziców w rodzinnym mieście.
Później był rozwód, a Adamowi przyznano alimenty. Był pewny, że dziecko nie jest jego. Ale nie walczył w sądzie, postanowił płacić. Najbardziej zadowolona była Halina Zawiślak. Rozpoczęła kampanię, by odbudować związek syna z Luśką, która była dla niej „idealną synową”.
Ona wygrała. Adam ożenił się z Lusią. I od razu po ślubie nowa żona pokazała swój prawdziwy charakter. Krytykowała męża z byle powodu. Chciała żyć dostatnio.
– Zobacz, jak Irka żyje. Wacek kupił jej już drugą kurtkę! A Surkowi zmienili samochód na luksusowy. A ja, jak sierota, chodzę w zeszłorocznej kurtce i jeżdżę Kaliną! I co z ciebie za facet?”
Tak minęło piętnaście lat. Adam pracował na dwóch etatach, bez wytchnienia, a żona Luśka jeździła na wczasy, nie odmawiając sobie przyjemności. Dzieci mieć nie chciała, bo najpierw chciała żyć dla siebie. Halina Zawiślak chciała wtrącić się, ale nowa synowa szybko ją uciszyła.
Pewnego dnia Adamowi zadzwonili ze szpitala. Halina Zawiślak miała wylew i po wyjściu ze szpitala potrzebowała opieki. Lusieńka oświadczyła od razu:
– Nie zamierzam siedzieć przy łóżku staruszki dniami i nocami. Musimy ją umieścić w domu opieki.
– Luśka, może rzucę pracę…
– Chyba żartujesz?! Z czego będziemy żyć? Musimy spłacać kredyt za mój samochód!
Ostatecznie Halinę Zawiślak umieszczono w domu opieki, Adam pojechał do pracy, a Luśka została w domu. Po miesiącu Halina odeszła.
Adam wrócił do domu, by odbyć ostatnią drogę z matką. Z zapomnienia nie uprzedził żony o swoim powrocie. Otworzył drzwi własnym kluczem i zastał żonę w objęciach sąsiada. Nie zrobił sceny, tylko zabrał swoje rzeczy i przeprowadził się do mieszkania matki.
Po pogrzebie Haliny Adam siedział w jej mieszkaniu, rozpamiętując jej „cenne” rady. Dlaczego ich słuchał…? Zdał sobie sprawę, że jest po czterdziestce. Duża część życia minęła. Bez rodziny, dzieci, znajomych… Nie miał nawet swojego samochodu – wszystko było kupowane dla Luśki. Znów wróciła myśl o Ewie i Damianie. Nigdy nie poznał, czy Damian to jego syn, czy byłego Ewy. Ale przecież to już nie miało znaczenia…
– Damian pewnie ma już dziewiętnaście lat… Dorosły. Ciekawe, jaki jest teraz…? – Adam wyszeptał te słowa w pustkę, a nikt mu oczywiście nie odpowiedział.
Następnego dnia kupił bilet na pociąg i ruszył do rodzinnego miasta Ewy. Dom i klatkę schodową znalazł szybko. Zadzwonił do znajomych drzwi, ale nikt nie otworzył. „Pewnie w pracy” – pomyślał i postanowił zaczekać pod domem. Czekał dwadzieścia minut. Odwrócił głowę i zamarł… Do klatki szedł młody mężczyzna – identyczny jak on, tylko o dwadzieścia lat młodszy.
– Damian… Damian… Synu…
– Ty…? Co tu robisz? – chłodno zapytał Damian.
– Synku, zawiodłem cię bardzo… Jaki ty wyrosłeś… A podobny do mnie, jak dwie krople wody! A gdzie mama?
– Mamy nie ma. Już dawno. Zginęła dziesięć lat temu. W wypadku drogowym…
– A ty? Z kim mieszkasz? Może ci pomóc w czymś? Mogę wszystko, mam pieniądze. Powiedz tylko!
– Mieszkam z babcią. Niczego nie potrzebujemy.
– Ależ synku… Przecież chciałem, ja…
Adam nie dokończył. Damian wszedł do klatki i zamknął przed nim drzwi.
– Synku! Synku, otwórz! Jak możesz? Przecież jestem twoim ojcem! Ojcem…
Stał jeszcze długo przed zamkniętymi drzwiami, łkając i ocierając męskie łzy. A może to był deszcz? Później przyjeżdżał jeszcze kilka razy, chciał naprawić relacje z synem. Prosił, błagał, próbował się usprawiedliwiać. Ale Damian kategorycznie odmówił kontaktu…
