Każdy człowiek ma w pamięci chwile, które nigdy nie uleżą w zapomnienie.
I ja posiadam taką noc. Noc, która na zawsze pozostanie w moim sercu, mimo że od tego czasu minęło już prawie 40 lat.
Zacznę od samego początku.
Urodziny w niewoli
Przyszedłem na świat nie w ciepłym domu, otoczony kochającymi rodzicami, lecz za murami więzienia.
Moja matka trafiła tam, będąc w piątym miesiącu ciąży. Mój ojciec opuścił ją zaraz po aresztowaniu i od tamtej pory nigdy się z nami nie skontaktował. Nie obchodziło go, czy żyje, czy urodził się jego syn.
Mama była w połowie Polką, w połowie Romką i pracowała jako księgowa w fabryce konserw. Oskarżono ją o kradzież dużej sumy pieniędzy. Jednak dowodów nigdy nie znaleziono, podobnie jak samej gotówki.
Przez kilka miesięcy mieszkałem z nią w celi, podczas gdy ona mnie karmiła. Później trafiłem do domu dla matek z dziećmi, gdzie czeka się na adopcję.
Lecz nikt nie chciał mnie adoptować.
Kiedy miałem trzy lata, mama zmarła. Nie pamiętam jej twarzy.
Po jej śmierci poddano mnie do domu dziecka.
O życiu tam starałem się nie myśleć.
Jednak jest jeden moment, do którego wracam nieustannie.
Pierwsza prawdziwa noc sylwestrowa
Miałem siedem lat, gdy pewna rodzina zabrała mnie do siebie na noc sylwestrową.
Nie wiedziałem, czemu właśnie mnie zaprosili. Może poczuli dla mnie współczucie, a może chcieli uczynić coś dobrego przed świętami.
Wówczas o tym nie myślałem.
Znalazłem się w prawdziwej bajce.
Nigdy wcześniej nie widziałem Świętego Mikołaja. Nigdy nie miałem okazji oglądać telewizji. Nigdy nie jadłem tylu słodyczy.
Nakarmili mnie przy wigilijnym stole, a potem posłali spać.
Jednak w północy obudzili mnie.
– Chodź tutaj – powiedziała gospodyni, prowadząc mnie do salonu.
Stanąłem w progu.
Przed moimi oczami stała ogromna choinka, ozdobiona mnóstwem światełek i zabawek. Świeciła i mieniła się wszystkimi kolorami, wydając się magiczną.
Nie mogłem oderwać od niej wzroku.
Stałem tam jak jedno z dzieci z powieści Hugo, którym po raz pierwszy pokazano cud.
A potem wydarzyło się coś jeszcze bardziej niesamowitego.
Do pokoju wszedł prawdziwy Święty Mikołaj.
Uśmiechnął się do mnie, wyciągnął worek i powiedział:
– To dla ciebie.
Otrzymałem swój pierwszy prezent noworoczny – zabawkę, ciepły wełniany szalik i rękawice.
Byłem szczęśliwy.
Powrót do rzeczywistości
Następnego dnia magia trwała.
Jadłem słodycze, obserwowałem, jak cała rodzina wymienia się prezentami, słuchałem piosenek w telewizji.
Czułem, że stałem się częścią tego świata.
Jednak późnym popołudniem znów odwieźli mnie do domu dziecka.
Znowu znalazłem się wśród zimnych ścian, wśród dzieci, których nikt nie obdarowywał prezentami, wśród wychowawców, zmęczonych naszym chaosem.
A jednak nie byłem już takim samym dzieckiem jak wcześniej.
Wiedziałem, że gdzieś istnieje inny świat. Świat, w którym jest szczęście.
Minęły lata…
Teraz jestem dorosły. Mam rodzinę, dwóch wspaniałych synów.
Jednak Nowy Rok na zawsze pozostanie dla mnie najważniejszym świętem.
Co roku kupuję choinkę. Największą. Może dlatego, że pragnę odtworzyć ten moment, kiedy po raz pierwszy ujrzałem tę magię.
Wciąż przechowuję czerwony szalik, który wtedy podarował mi Święty Mikołaj.
Pytanie bez odpowiedzi
Mój ojciec nigdy mnie nie odnalazł. Ani razu nie próbował się dowiedzieć, co się ze mną dzieje.
A o matce myślę z czułością.
W głębi duszy nazywam ją Matką Boską.
I nie przestaję zadawać sobie pytania: czy była winna?
A może po prostu stała się ofiarą cudzych grzechów?
