Ta historia wydarzyła się dawno temu. Główna bohaterka, która mi ją opowiedziała, jest już babcią i wychowuje dwie urocze wnuczki. To dorosła, poważna kobieta, ale przysięga, że wszystko w tej opowieści to czysta prawda…
Dziewczynka biegła przez mroczny park, przed nią migotało już jezioro i pełnia księżyca nad taflą wody. Zamknęła oczy i bez namysłu skoczyła z urwistego brzegu. Woda była ciepła, kojąca, niemal kołysała. Silne dłonie chwyciły ją, wyciągnęły na powierzchnię i potrząsnęły nią. „Co ty wyrabiasz, smarkulo?! Tatarzaku się najadła?! Gdzie twoi rodzice?!”
Zosia próbowała odpluć wodę, otworzyć oczy, lecz mokre włosy zasłaniały wzrok. „Proszę nie trząść mną tak…” – głos dziecka drżał ze strachu. Ktoś posadził ją na trawie, narzucił coś ciepłego na ramiona i delikatnie odgarnął włosy z twarzy. Dziewczynka ujrzała niskiego dziadka z siwą brodą, w której plątały się grzybienie i pałki wodne. „Pan kto?”
„Tutejszy Wodnik. Czego się gapisz? Nie wierzysz? A to ci los – już maluchy w cuda nie wierzą. Co się stało, żeś taki głupi pomysł wymyśliła?” Zosia znów wybuchnęła płaczem.
„Mama mnie nie kocha. Wcześniej kochała, ale jak tata odszedł, przestała. Tylko krzyczy i złości się. A dziś mnie uderzyła…”
Wodnik pogładził ją po głowie i westchnął ciężko. „Mnie też nikt nie lubi. Chłopak z sąsiedniego bloku wyzywa i za warkocze ciąga. A nasza woźna miotłą wygraża…”
Mężczyzna uśmiechnął się smutno. „Oj, biedactwo z ciebie. Pomogę, jak umiem. Masz muszelkę, takich tu nie znajdziesz, z dalekiego morza. Jak cię ktoś skrzywdzi, przyłóż ją do ucha.” Skorupka była ciepła i jarzyła się od środka.
„Tylko umowa – oddasz ją potem komuś, komu bardziej potrzebna. A teraz ruszaj do domu, dziewuszko.” Wodnik pomógł Zosi wstać i nagle zniknął, jakby go nigdy nie było.
Gdy dziecko wpadło do mieszkania, matka znów podniosła głos i już miała wymierzyć klapsa, gdy Zosia przycisnęła muszelkę do ucha. Usłyszała szept: „Co ja wyprawiam?! Przecież ją kocham, to moja krew. Głupia jestem, przez tego drania…” Dziewczynka przytuliła mamę.
„Mamusiu, ja też cię kocham. Tata wróci, zobaczysz. Tylko nie pij już i nie krzycz na mnie…” Stały tak w objęciach, obie zalane łzami.
Następnego dnia Zosia wyszła na podwórko w świetnym humorze. Pod blokiem woźna, pani Jadwiga, znów zamierzyła się miotłą. Dziewczynka uśmiechnęła się i przyłożyła muszelkę.
„Po co na dzieci wrzeszczę? A to przez tego Mruczka. Gdzie się włóczy? Żeby choć żywy był…” Zosia zaśmiała się. „Pani Jadwigo, Mruczek wróci! Widziałam go wczoraj za osiemdziesiątym blokiem, z rudą kocicą. Niech pani nie martwi się!”
Dziecko pobiegło na plac zabaw, a starsza kobieta przeżegnała je z wdzięcznością. Nagle wyskoczył rozczochrany chłopak. „No i co, Beksa Lala? Chcesz bujać?”
Znów muszelka zadziałała. „Fajna jest. Jak jej to powiem? Zaraz tak walnę, żeby pamiętała!” Zosia podeszła bliżej. „Jestem Zosia Kowalska. A ty? Pomóż mi rozhuśtać karuzelę. Lubię wysoko, a sama nie daję rady…”
Gdy nadszedł wrzesień, Zosia szykowała się do pierwszej klasy. Poranek był gorączkowy – mama prasowała kokardy, smażyła racuchy i parzyła herbatę naraz. Pod blokiem czekał już Bartek. Chłopak dumnie niósł jej tornister aż pod szkołę. Na przerwie Zosia zauważyła samotnego chłopca w kącie boiska.
„Jestem Zosia. Co się stało?” Chłopiec chciał uciec, lecz spojrzawszy w jej oczy, wyznał: „Nie mam mamy, a tata wyjechał do pracy. Dziadkowie tylko się kłócą. Nikt mnie nie chce…”
Dziewczynka sięgnęła do kieszeni… Czasem wystarczy usłyszeć, co ktoś kryje w środku, i dać odrobinę wiary. Nawet mniejszą niż ziarnko maku.
