Niekochana córka
Od dzieciństwa Kinga sądziła, że jest adoptowana. Pewnego dnia, pozostając sama w domu, przeszukała dokumenty, szukając aktu adopcji. Znalazła jednak tylko własny akt urodzenia, potwierdzający, że rodzice są jej biologiczną matką i ojcem.
Wydawałoby się, że powinna się ucieszyć, lecz poczuła jedynie smutek. Teraz zupełnie przestała rozumieć, co z nią nie tak.
Kinga była najstarszym dzieckiem. Trzy lata po jej narodzinach przyszła na świat Zosia. Wspomnienia sprzed narodzin siostry były mgliste, lecz po pojawieniu się Zosi wszystko utkwiło jej w pamięci.
Nad Zosią rozpływali się wszyscy. Kupowano jej najlepsze ubrania i zabawki, podczas gdy Kinga nosiła odziedziczone po kuzynce. W szkole, gdy Kinga przyniosła złą ocenę, karano ją zakazem ogląda telewizji czy spotkań z przyjaciółkami. Gdy Zosia wracała z jedynką, matka pocieszała ją, że stopnie to nie wszystko.
Najbardziej znienawidzonym zdaniem Kingi było: „Zosia jest młodsza”. I następował ciąg dalszy: oddaj jej lalkę, niech zje ostatniego cukierka.
Gdy dziewczyny dorosły, Zosia również zauważyła nierówny podział uczuć. Zaczęła to bezczelnie wykorzystywać. Stała się mistrzynią gry aktorskiej – płakała na zawołanie, schlebiała rodzicom. Kinga nie miała takich talentów; w najlepszym przypadku trzaskała drzwiami, gdy czuła się skrzywdzona.
Kinga nie dostała się na studia dzienne, więc wybrała policealną szkołę. Rodzice oświadczyli, że nie stać ich na czesne. Skąd mieli mieć pieniądze, skoro wydawali wszystko na korepetycje Zosi i oszczędzali na jej przyszłą edukację?
Po pierwszym roku Kinga znalazła pracę, a z pierwszą wypłatą wynajęła pokój i wyprowadziła się. Życie pod jednym dachem z rodziną stawało się nie do zniesienia.
Zosia, pewna pobłażliwości rodziców, zaniedbała naukę, spędzając czas na imprezach. Wiedziała, że i tak opłacą jej studia – po co się starać?
Zaczęła też podkradać Kingi ubrania i kosmetyki. Raz nawet oskarżyła ją, że to ona ukryła znalezione przez rodziców papierosy. Kinga zaprzeczała, lecz komu uwierzono?
W końcu Kinga się wyprowadziła. Uraza i gorycz jednak pozostały. Unikała kontaktów, bo każda wizyta kończyła się pochwałami dla Zosi i absurdalnymi pretensjami wobec niej.
Po ukończeniu szkoły Kinga dostała dobrą pracę. Wynajęła większe mieszkanie, poznała przystojnego Marka i zaczęła chodzić na terapię. Rozumiała, że dawne kompleksy ją ograniczają. Marzyła o rodzinie pełnej ciepła, choć była pewna, że mieć będzie tylko jedno dziecko. Nawet najlepszy psycholog nie mógł rozwiać lęku, by nie powtórzyć błędów rodziców.
Wkrótce Marek oświadczył się. Pobrali się cicho, bez rodziny Kingi. Za to z teściową odnalazła wspólny język. Pewnego dnia wyznała jej o relacjach z siostrą i rodzicami.
– Nie bierz tego do siebie – uśmiechnęła się teściowa. – Z tobą wszystko w porządku. Są ludzie, którzy kochają bez granic, i tacy, którzy mają miłości na wagę. Twoi rodzice to drugi typ. To ich wina. Pamiętaj, że od teraz jesteś też moją córką.
Kinga i Marek wzięli kredyt, kupili mieszkanie, adoptowali kota. Czasem dzwoniła do rodziców, by upewnić się, że żyją. Z Zosią zerwała kontakt, wiedząc tylko, że jest na trzecim roku.
Pewnego wieczoru, gdy oglądali serial, zadzwoniła matka. To zaskoczyło Kingę – zwykle to ona inicjowała kontakt.
– Coś się stało? – spytała, pauzując film.
– Córeńko! Tragedia! – krzyknęła matka.
– Z tatą? – przestraszyła się Kinga. Mimo wszystko rodzice ją wychowali. Kochała ich, choć miłość ta była pełna goryczy.
– Nie. Z Zosią.
Do siostry Kinga czuła tylko złość. Gdyby Zosia nie wykorzystywała sytuacji, może różnica w traktowaniu nie byłaby tak bolesna. Lecz ta zawsze wiedziała, komu uwierzą.
– Co się stało? – spytała z grzeczności.
– Jakaś brudna sprawa… – mamrotała matka.
Kinga wyobraziła sobie szpital lub wydalenie z uczelni. Lecz „brudna sprawa”?
– Zosia potrąciła kogoś.
– Ma prawo jazdy i auto? – zdziwiła się Kinga. Choć nie zdziwiłaby się, gdyby rodzice kupili Zosi samochód.
– Nie… To podobno auto kolegi. Ale Zosia nie jest winna!
Kinga prychnęła. Oczywiście, Zosia święta?
– I co?
– Mówią, że była pijana. Ten człowiek jest w szpitalu! Mogą ją wsadzić do więzienia! Wykreślą z uczelni! Musimy coś zrobić!
Kinga miała ochotę powiedzieć, że skoro nie potrafili wychować córki, niech życie ją nauczy odpowiedzialności. Lecz wiedziała, że matka i tak nie zrozumie.
– Co mam zrobić, mamo?
– Postanowiliśmy przekupić policję i zapłacić poszkodowanemu.
Przez chwilę Kinga sądziła, że źle usłyszała.
– Zdajesz sobie sprawę, co proponujesz? – spytała cicho. – Chcesz łamać prawo, by chronić pijaną córkę bez prawa jazdy?
– Popełniła błąd – warknęła matka. – Trzeba wybaczać. Tobie też wiele wybaczaliśmy.
Kingę zalała fala gorzkiego śmiechu.
– Co wybaczaliście? Że zgubiłam klucze? Zapomniałam chleba?
– Nie o to chodzi! – przerwała matka. – Potrzebujemy pieniędzy. Mówiłaś, że oszczędzacie na auto. Musicie je oddać. Auto poczeka, a Zosi życie się rozpadnie!
W tej chwili Kinga zrozumiała, że nie chce już nic wspólnego z rodziną. Odnalazła nową, kochającą rodzinę w mężu i teściowej. To jej wystarczyło.
– Nie dam pieniędzy. I cieszę się, jeśli Zosia trafi za kraty. Zasłużyła.
– Jak możesz?! – wrzasnęła matka. – Tak cię wychowaliśmy?
– Właśnie nie tak. Wychowaliście mnie na córkę drugiej kategorii. Nigdy nie czułam waszej miłości. Zosi wszystko uchodziło płazem. Teraz zbierajcie żniwo. Młodsza zwariowała, starsza was wyrzuciła z życia.
Po tych słowach Kinga rozłączyła się. Marek, słysząc rozmowę, objął drżącą żonę. Gdy łzy wyschły, Kinga poczuła ulgę. Okazało się, że może żyć bez rodziców. Nie musi już niczego udowadniać.
Z czasem dowiedziała się, że Zosię skazano na krótki wyrok. Rodzice nie znaleźli pieniędzy lub przekupstwo się nie udało.
Kinga zaszła w ciążę. Gdy urodziła córeczkę, zrozumiała, że chce mieć więcej dzieci. Zdała sobie sprawę, że nie powtórzy błędów rodziców. Dzięki mężowi i teściowej, którzy codziennie pokazywali, że jest wspaniałą matką.
Po porodzie, pod wpływem emocji, powiadomiła rodziców o wnuczce. Usłyszała, że mają już tylko jedną córkę, która nie opuściła rodziny w potrzebie.
I, co dziwne, Kingę to nie dotknęło. Czuła ulgę. Dała im szansę, oni ją odrzucili. Teraz będzie prościej. Dla wszystkich.
