Moja teściowa postanowiła zamieszkać w naszym mieszkaniu, zamiast swojego, które przekazała swojej córce.
Mój mąż dorastał w licznej rodzinie. Teściowa rodziła dzieci aż do momentu, gdy urodziła się ich córka. Ciekawa strategia, ale nie do mnie należy ocena.
Gdy wyszłam za mąż, sądziłam, że mam szczęście. Wiktor wydawał się odpowiedzialnym, odważnym i silnym mężczyzną. Wiedział, co to rodzina, ale nie potrafił się odłączyć od matki i siostry. Jeśli teściowa nie przejmowała się zbytnio swoimi synami, to dobro córki zawsze było dla niej na pierwszym miejscu.
Lena miała 10 lat, gdy się poznaliśmy. Początkowo mi nie przeszkadzała, ale po pięciu latach było tylko gorzej. Nie chciała się uczyć, miała podejrzane towarzystwo, a mój mąż musiał jej pomagać w wychowaniu. Teściowa potrafiła zadzwonić w środku nocy i wezwać go na pomoc.
Liczyłam, że Lena dorośnie, wyjdzie za mąż i wszystko się ułoży. Tak się nie stało! Kiedy znalazła sobie narzeczonego, teściowa zażądała, żeby bracia złożyli się na wesele, bo jej brakowało pieniędzy. Narzeczony Leny nie pochodził z zamożnej rodziny, więc młodzi musieli zamieszkać z teściową.
Jednak teściowa zorientowała się, że trudno im razem żyć, więc wpadła na genialny pomysł – przeprowadzi się do nas, a jej córka dostanie mieszkanie. Co z tego, że kupiłam nieruchomość za swoje ciężko zarobione pieniądze, a mój mąż nie dołożył ani grosza. Najbardziej zaskakujące jest to, że on także jest zadowolony z tego planu. Twierdzi, że mama odciąży nas od niektórych obowiązków.
Mamy trzypokojowe mieszkanie, ale nie chcę rezygnować z wygody i zupełnie nie wyobrażam sobie dzielenia przestrzeni z teściową. Ona jest przekonana, że musimy ją przyjąć, bo mój mąż to najstarszy syn, któremu powierzona jest troska o rodziców.
Kocham mojego męża i nie myślę o rozwodzie. Ale jak z nim rozmawiać? Jak mu powiedzieć, że życie z matką to istny koszmar? Może macie jakąś radę?
