Kom w gardle: nasze dzieci za granicą, widzimy się tylko w święta
Jakże mi ich brakuje
Ludzie wokół często mi mówią: „Powinieneś się cieszyć! Syn ułożył sobie życie w Ameryce, ma rodzinę, stabilizację. Czy to nie jest szczęście?”
Tak, cieszę się. Oczywiście, cieszę się. Jakże inaczej? Przecież czego może chcieć ojciec dla swojego dziecka, jeśli nie tego, żeby widzieć je szczęśliwym?
Ale dlaczego więc nocami nie mogę zasnąć? Dlaczego każdego wieczoru spoglądam przez okno, licząc na cud, że usłyszę znajome kroki za drzwiami? Dlaczego serce mi się ściska z bólu, gdy widzę wnuki sąsiadów bawiące się na podwórku, a mój wnuk jest gdzieś tam, za oceanem?
Nie widziałem, jak mój wnuk zrobił pierwszy krok. Nie słyszałem jego pierwszych słów. Monitory i ekrany nie pozwalają mi go przytulić, nie mogę wziąć go za rękę i pójść na spacer po jesiennym parku, nie mogę nauczyć go jeździć na rowerze. Wszystko, co mam, to kilka pikseli na ekranie i głos, który z każdym tygodniem staje się coraz bardziej obcy.
„Wszyscy tkwimy w tej samej łódce”
Ostatnio wyszedłem do parku, usiadłem na starej drewnianej ławce, gdzie już zebrała się grupa takich samych jak ja. Starsi ludzie, którzy wiele przeszli, ale nie przywykli do najstraszniejszego – samotności.
Rozmawialiśmy. Każdy miał coś do powiedzenia, bo wszyscy mieli tę samą historię.
— Mam dwie córki — zaczęła szczupła kobieta z siwymi włosami. — Starsza mieszka już piętnaście lat w Szwajcarii, młodsza wyjechała do Hiszpanii siedem lat temu. Kiedyś jeszcze przyjeżdżały, a teraz… Wszystko przez obowiązki, zajęcia. Latem obiecują przyjechać, ale zawsze coś przeszkadza.
Inna, pełniejsza kobieta z dobrym uśmiechem, opowiadała z uśmiechem:
— Moja wnuczka chodzi już do pierwszej klasy, niemiecki zna lepiej niż polski. Syn z żoną kupili dom w Monachium, tam wszystko jest dobrze. W tym roku minęło dziesięć lat od ich wyjazdu do Niemiec. A ja jeżdżę do nich zimą, a latem oni do mnie… No jak do mnie? Na parę dni do wioski wpadną — i z powrotem.
Słucham, milczę, tylko przełykam kom w gardle.
Trzecia kobieta westchnęła, patrząc gdzieś w dal:
— A ja już trzy lata nie widziałam wnuków. W Kanadzie są. Coraz rzadziej przyjeżdżają. Mówią, że drogo, daleko… Ja już i latać nie mogę, nogi nie trzymają. Dziergam im swetry, skarpetki, szaliki – wiem, że tam zimno. A oni uśmiechają się przez ekran: „Dziękujemy, babciu, jesteś naszą złotą babcią”. Tylko że moje rzeczy leżą w szafie – nikt ich nie nosi, nie grzeją nikogo.
Życie na odległość
Ktoś dostaje drogie leki od dzieci, ktoś inny — sto euro miesięcznie wsparcia. Ktoś ma syna, któremu nie dają urlopu na święta i nie może przyjechać na Boże Narodzenie, a ktoś tęsknie czeka na przyjazd synowej z wnukami choćby na parę tygodni.
— A ja wam zazdroszczę — niespodziewanie powiedziała smukła kobieta około sześćdziesiątki. — Wy przynajmniej macie dzieci poukładane. A mój syn jest bezrobotny, synowa zarabia grosze. Nigdzie nie wyjechali, ale żyją tak, że aż by mogli wyjechać… Cała ich nadzieja to moje konfitury, latem robię po trzysta słoików kompotów, ogórków, dżemów. A co robić? Bez tego nie przetrwaliby.
I tak siedzę, słucham i czuję, jak wszystko w środku się ściska. Dlaczego tak jest? Dlaczego nasze dzieci muszą żyć daleko od nas?
Cieszymy się ich sukcesami, jesteśmy z nich dumni, ale nie możemy ich przytulić, gdy jest trudno. Nie możemy im dać ojcowskiej rady przy filiżance herbaty w kuchni, nie możemy po prostu usiąść obok, milcząc, ale tak, by się poczuć nawzajem.
A co dalej?
Starzejemy się. Nasze dzieci stają się obce, ich światy są nam nieznane. Oni nie wiedzą, jak my żyjemy. A my nie wiemy, jakie się stały.
I nadejdzie dzień, kiedy już nie będzie rozmów przez Skype’a, nie będzie tych rzadkich spotkań na święta. Minie jeszcze trochę czasu – i oni przylecą, ale już nie do mnie, a na moje pożegnanie.
A przecież tak bym jeszcze chciał raz mocno przytulić syna, spojrzeć wnukowi w oczy i powiedzieć: „Zapamiętaj, dziadek cię kocha”.
Ale czas ucieka. I kto wie, czy zdążymy…
