Każdy człowiek nosi w sobie wspomnienia, które zostają na zawsze. I ja mam taką noc – noc, która towarzyszy mi, pomimo że minęło już prawie czterdzieści lat.
Ale zacznijmy od początku.
Urodzonych w niewoli
Przyszedłem na świat nie w ciepłym domu, otoczony kochającymi rodzicami, lecz za murami więzienia.
Moja matka trafiła za kraty w piątym miesiącu ciąży. Ojciec opuścił ją tuż po aresztowaniu i nigdy więcej nie pojawił się w naszym życiu. Nie obchodziło go, czy żyje, czy urodził się jego syn.
Mama była Polką z domieszką romskiej krwi, pracowała jako księgowa w fabryce. Oskarżono ją o kradzież dużej sumy pieniędzy. Ale dowodów nigdy nie znaleziono, tak jak i samej gotówki.
Przez kilka miesięcy żyłem z nią w celi, aż w końcu trafiłem do domu dziecka, gdzie oczekiwałem na adopcję.
Nikt jednak nie chciał mnie zabrać.
Gdy miałem trzy lata, mama umarła. Nawet nie pamiętam jej twarzy.
Po jej śmierci trafiłem do przytułku.
O życiu tam staram się nie myśleć.
Ale jest jeden moment, do którego wracam nieustannie.
Pierwsza prawdziwa noc sylwestrowa
Miałem siedem lat, kiedy pewna rodzina zaprosiła mnie do siebie na Sylwestra.
Nie wiedziałem, dlaczego właśnie mnie wybrali. Może było im mnie żal, a może chcieli zrobić coś dobrego przed świętem.
Nie myślałem wtedy o tym.
Po prostu wpadłem w bajkę.
Nigdy wcześniej nie widziałem Mikołaja. Nigdy nie oglądałem telewizji. Nigdy nie jadłem tylu słodyczy.
Ugościli mnie przy świątecznym stole, a potem położyli spać.
Ale obudzili mnie w północy.
– Chodź tutaj – powiedziała pani domu, prowadząc mnie do salonu.
Zamarłem na progu.
Przed moimi oczami stała ogromna choinka, udekorowana setkami światełek i zabawek. Iskrzyła się wszystkimi kolorami, wydawała mi się magiczna.
Nie mogłem jej oderwać wzroku.
Stałem tam jak jeden z dzieci Gawrosza, któremu po raz pierwszy pokazano cuda.
A potem wydarzyło się coś jeszcze bardziej niezwykłego.
Do pokoju wszedł prawdziwy Mikołaj.
Uśmiechnął się do mnie, wręczył worek i powiedział:
– To dla ciebie.
Otrzymałem mój pierwszy świąteczny prezent – zabawkę, ciepły wełniany szalik i rękawiczki.
Byłem szczęśliwy.
Powrót do rzeczywistości
Rano magia trwała w najlepsze.
Jadłem słodycze, patrzyłem, jak cała rodzina wymienia się prezentami, słuchałem kolęd lecących z telewizora.
Czułem, że stałem się częścią tego świata.
Ale wieczorem znowu odwieziono mnie do domu dziecka.
Znów znalazłem się wśród zimnych ścian, wśród dzieci, które nie dostawały prezentów, oraz wychowawców zmęczonych naszym nieznośnym hałasem.
Mimo wszystko ja już nie byłem tym samym dzieckiem.
Wiedziałem, że gdzieś istnieje inny świat. Świat, w którym można być szczęśliwym.
Lata minęły…
Teraz jestem dorosły. Mam rodzinę, dwóch wspaniałych synów.
Jednak Sylwester zawsze pozostanie dla mnie najważniejszym świętem.
Co roku kupuję choinkę. Największą. Może dlatego, że pragnę odtworzyć ten wyjątkowy moment, kiedy po raz pierwszy ujrzałem tę magię.
Wciąż przechowuję czerwony szalik, który wtedy podarował mi Mikołaj.
Nieodpowiedziane pytanie
Mój ojciec nigdy mnie nie odnalazł. Ani razu nie próbował dowiedzieć się, co się ze mną dzieje.
A o matce myślę z czułością.
W duszy zawsze nazywam ją Matką Boską.
I wciąż zadaję sobie pytanie: czy była winna?
Czy może po prostu stała się ofiarą cudzych grzechów?
