Rozmowa na podniesionych tonach ucichła, a drzwi frontowe trzasnęły głośno, pozostawiając po sobie dzwoniącą ciszę. Duża szara kotka zaniepokoiła się, zeskoczyła z fotela i zaczęła przeszukiwać mieszkanie. To, co zobaczyła, w ogóle jej się nie spodobało. Kasia leżała na kanapie i cicho płakała.
Sonusia była bardzo zaniepokojona, gdy jej ukochana pani była smutna, więc wskoczyła do niej i zaczęła ją pocieszać na wszystkie dostępne dla kota sposoby. Mruczała swoje najpiękniejsze piosenki, stąpała łapkami, łaskotała wąsami po twarzy i ocierała się pyszczkiem. Ale Kasia pozostała obojętna i nadal płakała.
Sonusia bardzo się zdziwiła, bo wcześniej jej pieszczoty nigdy nie pozostawały niezauważone. W domu zapachniało kłopotami… Kasia i Olek uwielbiali swoją kotkę, a puszysta piękność odwzajemniała im się tym samym. Była główną postacią w ich małej rodzinie i uważała za swój obowiązek chronić i cieszyć tych, którzy byli jej światem.
Wiele lat temu, w chłodny jesienny wieczór, Olek przyszedł do domu z mokrym kociakiem za pazuchą. Nie mógł przejść obojętnie obok szarego kłębuszka trzęsącego się na schodach klatki. Czułe kobiece ręce przyjęły bezdomnego i zaczęły się zabiegi: nakarmić, wykąpać, ogrzać…
Kociak okazał się samiczką, a ponieważ pierwsze dni w domu głównie przesypiała, została uroczyście nazwana Sonusią. Kochano ją i rozpieszczano, wybaczano drobne psoty i wybryki. Miała najsmaczniejsze jedzenie, ciekawe zabawki i prawdziwy wielopiętrowy koci pałac. Spanie Sonusia preferowała w łóżku gospodarzy, obok tych, których kochała całym sercem.
Po kilku dniach, kiedy Olek dalej nie pojawiał się w domu, a Kasia nadal płakała, leżąc na kanapie, Sonusia zrozumiała, że coś bardzo złego stało się z jej ukochanymi ludźmi. Kotka siedziała na parapecie i zamyślona patrzyła na ulicę, którą oblewał jesienny deszcz. Pogoda przypominała jej o dniu, kiedy Olek zabrał ją, uliczną bidulkę, do domu. I o tym, jak wspólnie się nią opiekowali…
„Trzeba ratować rodzinę. Czas wziąć sprawy w swoje łapy!”, pomyślała szara kotka i podjęła decyzję.
Kasia nie mogła sobie przypomnieć, ile dni trwała w otępieniu. Dzień zmieniał się w noc, noc w dzień, i łzy, łzy… Olek odszedł… Rozstali się… A przecież pokłócili się o drobnostkę… Myśli mieszały się, ścierały jedna o drugą, nagromadzały i rozsypywały.
Zrozumiawszy, że tak dalej być nie może, Kasia zsunęła się z kanapy i powlokła się do kuchni. Jej błądzący wzrok natrafił na kocie miseczki. Jedzenie nie zostało tknięte.
— Sonia! Sonusia! Boże mój, dziewczynko moja! Gdzie jesteś?
Apatię zdmuchnęło z Kasi w jednej chwili. Przeklinając się ostatnimi słowami, rzuciła się szukać kota.
Jak futrzana szmatka Sonia leżała na ulubionym fotelu Olka, nie reagując na głos pani. Jej wspaniały ogon opadł, futerko zbite i poszarzałe, zielone oczy patrzyły beznamiętnie. Kasia wzięła w ramiona osłabione ciałko i zaczęła biegać po mieszkaniu.
— Maleńka moja, co ci się stało? Przepraszam cię! Jak mogłam?!
Nie wypuszczając kota z rąk, chwyciła za telefon.
— Olek! Posłuchaj… Sonusia… jest jej bardzo źle… nie wiem, co jej jest. Zabieram ją do kliniki. Tak, przyjedź.
Starszy weterynarz długo badał pacjentkę, analizował wyniki badań i drapał się po wąsach.
— Szczerze mówiąc, nie wiem, co pani powiedzieć. Nie widzę żadnych widocznych odchyleń u zwierzęcia. Wyniki analiz pokazują, że kotka jest zdrowa. USG niczego nie wykazało. Wszystko odpowiednie do wieku.
— Ale co z nią jest? Przecież widzi pan, doktorze, w jakim jest stanie!
— Widzę… Mogę zadać pani jedno pytanie…
— Tak, doktorze, oczywiście!
— Proszę powiedzieć, czy ostatnio w domu, w rodzinie zaszły jakieś zmiany? Mam wrażenie, że wasza kotka nie zaakceptowała tych zmian i świadomie odmawia życia. Proszę to przemyśleć. Teraz mogę jedynie zalecić, aby zwracać uwagę na jej dietę i podawać witaminy.
Delikatnie wyciągając Sonusię z transportera, Olek położył ją na fotelu i usiadł obok na podłodze, głaszcząc delikatne futerko.
— Przepraszam cię! Jestem głupi, brak słów, jak bardzo głupi!
Kotka uniosła głowę, uważnie spojrzała na gospodarza i wtuliła pyszczek w jego dłoń.
— Przebaczyłaś mi? Dziękuję! Teraz będę prosił o przebaczenie u Kasi.
Głosy ucichły, w mieszkaniu zapadła cisza. Szara kotka ostrożnie zeskoczyła z fotela i podeszła do kanapy. Skręcając się w kłębek, Kasia spała, przytulona do Olka…
„No i dobrze! — pomyślała kotka. — Jestem naprawdę wielką aktorką! Ale taka wymuszona dieta źle wpływa na moją figurę!”. Dumnie zadzierając ogon i przebiegle mrużąc zielone oczy, bardzo z siebie zadowolona Sonusia skierowała się do kuchni. Strażniczce domowego ogniska nie zaszkodzi trochę się posilić.
