Ta historia miała miejsce ponad sto lat temu. Ludzie z różnych części kraju opowiadali o tej samej kobiecie. Nie mówili o niej zbyt dobrze, pisali przerażające historie i straszyli nimi swoje dzieci. Kobieta, która nigdy nie została dłużej niż pół roku w jednym miejscu, często się przeprowadzała. Krótko mówiąc, jej życie było jak podróż w dosłownym tego słowa znaczeniu. Wyruszała w środku nocy, kiedy na ulicy nie było ani jednej żywej duszy.
Nikt nie wiedział, skąd pochodzi i kim jest. W jakim celu przyjechała i dlaczego z nikim nie rozmawia. Kobieta była tajemnicza i niezwykle piękna. Miała jednak jedną wadę, była zła i z jej powodu zdarzały się różne złe rzeczy, z powodu których opuszczała swoje tymczasowe miejsce zamieszkania.
Kobiety nieustannie zazdrościły urody tej nieznajomej. Mężczyźni biegali za nią w stadach. Ona nie okazywała nikomu uwagi. Kobiety ją naśladowały i uczyniły ją główną postacią swoich rozmów.
Przypomnijmy, że wszystko działo się ponad sto lat temu. Wtedy ludzie wierzyli w istnienie czegoś nadprzyrodzonego, czego nie można wyjaśnić. Wszyscy mężczyźni, którzy nie mogli się oprzeć tej nieznajomej, krzyczeli jednym głosem, że jest czarownicą.
Nie trudno w to uwierzyć, ponieważ kobieta naprawdę jak duch-pojawiała się w nowym miejscu, a następnie znikała bez śladu. Ludzie opowiadali o niej swoim dzieciom i wnukom, komponowali pieśni i wystawiali sceny teatralne.
Jednak kobieta ta nie była niczym nadprzyrodzonym, była zwykłą osobą. Jedyną rzeczą, która odróżniała ją od innych ludzi, było to, że była nieszczęśliwa. Brak szczęścia w jej życiu sprawił, że była tak zła i wredna.
Nie zdając sobie z tego sprawy, kobieta zawsze pozostawiała po sobie masę rozbitych rodzin, niezrozumiałych sporów i ciągłego prześladowania jej osoby. Nigdy nie życzyła nikomu nic złego. Nie zawsze była zła. Często chciała pomóc, ale w rzeczywistości wszystko niszczyła. W jej życiu wszystko układało się tak, że miała wiele kłopotów, nieszczęść i przekleństw rzucanych w jej kierunku.
Kobieta ciągle pytała: „Dlaczego jestem jak magnes, który przyciąga tylko wszystko, co złe?”. Nie otrzymawszy odpowiedzi, ponownie zmieniała miasta z jednego na drugie. Przyjechała i znowu, jak wszędzie, zostawiała po sobie gigantyczny bagaż złych wydarzeń.
Pewnego letniego poranka na brzegu rzeki znaleziono nieprzytomną kobietę. Leżała tam cały dzień, ponieważ była zmęczona tym, kim jest i że nic nie może zmienić.
W okolicy mówiono, że kobieta w końcu straciła uczucia, że wszystkie przekleństwa, które ludzie wypowiadali w jej kierunku, stały się dla niej wyrokiem. Jednak to nie była prawda. Kobieta była nieszczęśliwa, bo nie wiedziała co było przyczyną jej nieszczęść i wszystkich nieszczęść, które sprawiała ludziom. Poczuła cały ból swojego istnienia i zdała sobie sprawę, że nic nie może na to poradzić.
Będąc zawsze tak nieszczęśliwa, nie mogła normalnie żyć. Ciążyły na niej same złe wydarzenia i złamane serca ludzi, które zostawiała po sobie. Została zabrana do zakładu osób chorych psychicznie, gdzie dożyła starszego wieku.
Podobno przed śmiercią do kobiety przychodził ksiądz.
Błagała go, aby odpuścił jej wszystkie grzechy, które popełniła w ciągu swojego życia.
Kiedy starzec wyszedł z jej pokoju, ze łzami w oczach przeżegnał się i zaczął się modlić.
Powiedział, że życie tej kobiety nie było łatwe.
Kiedyś miał sen o kobiecie rozmawiającej z nim:
– “Ojcze, zrobiłam wiele złych rzeczy w moim życiu i żałuję tego. Opowiadaj ludziom moją historię. Pan mnie taką uczynił, bo na świecie musi być równowaga. Są ludzie, którzy dają dobry przykład swoim bliskim i przyjaciołom, a ja jestem przykładem tego, czym nie można być”.
Kapłan przez długi czas nie mógł dojść do siebie, nie rozumiał swojego snu, ale wciąż pamiętał o tamtej kobiecie. Od tamtego czasu opowieści o niej nie ustały, a mamy wciąż straszą swoje dzieci opowieściami o kobiecie, której wszyscy się bali i która przyniosła ludziom tyle bólu i cierpienia.
