W zeszły czwartek, kiedy jechałam odwiedzić przyjaciela na wsi, zauważyłam na dworcu pewnego młodzieńca. Siedział w poczekalni i patrzył gdzieś przed siebie pustym wzrokiem. Plecak leżący obok niego świadczył o tym, że młody mężczyzna nie wybierał się zbyt daleko i nie na długo.
Wracając do domu w niedzielę wieczorem, zobaczyłam tego samego faceta, w tym samym miejscu, był w tych samych ubraniach i z tym samym plecakiem. Jego twarz wyglądała na zmęczoną, a w jego oczach były widoczne łzy. Martwiłam się, więc podeszłam do niego i zapytałam:
– Przepraszam za moją ciekawość, ale siedzi pan tu już od czwartku. Czy coś ci się stało, czy czeka pan na kogoś? Mężczyzna odwrócił wzrok, widać było, że z trudem powstrzymuje łzy.
– Nie czekam na nikogo. Moja żona wyrzuciła mnie z domu. Jestem tu od pięciu dni i nie mam dokąd pójść.
– Co się stało? Jak się nazywasz?
-Mam na imię Antoni i proszę zwracać się do mnie po imieniu.
– Chcesz coś zjeść?
– Nie. Obok jest bar, a ja mam trochę pieniędzy, więc niedawno zjadłem bułkę i wypiłem herbatę.
– Jedź do mnie, prześpisz się, zjesz coś gorącego, a później coś wymyślimy.
– Jakoś nie czułbym się komfortowo.
– Niewygodnie jest nocować na dworcu. Chodźmy, chodźmy!
Zaproponowałam wezwać taksówkę, ale odmówił, ponieważ powiedziałam mu, że mieszkam niedaleko od dworca kolejowego i poszliśmy do mojego domu. Mieszkam sama, niedawno owdowiałam, a dzieci się rozeszły po świecie. Mam duże mieszkanie i mogę bez problemu przyjąć pod swój dach takiego biedaka. Nakarmiłam Antka, poszliśmy spać i wszystkie rozmowy odłożyliśmy na rano.
Następnego dnia, przy śniadaniu Antek opowiedział mi o swoim życiu. Miał dwadzieścia lat. Niedawno opuścił sąsiednią wieś i przyjechał do miasta. Od dawna nie miał rodziców, a wujek, który go wychowywał, również niedawno zmarł. Dzieci wuja sprzedały dom, w którym wcześniej Antek mieszkał z wujem. Ożenił się, opuścił dom i wprowadził się do żony.
Antek nocował u przyjaciół, zamierzał porozmawiać z żoną, ale nie miał sposobności. „Dobrzy” ludzie donieśli mu, że jego żona od dawna ma romans. Wrócił do domu, aby porozmawiać o rozwodzie i podziale majątku, który nie jest duży, ale nowy facet żony oświadczył, że rozwód będzie, ale bez separacji, i żeby zapomniał o domu, w którym mieszkał z żoną. Jeśli go nie posłucha, niech wystrzega się ciemnych zaułków i ciągle rozgląda wokół siebie. Nie miał dokąd pójść, więc przyjechał do miasta. Przyjechał, ale jeszcze nie wymyślił, co ma dalej robić.
Jest sierotą w swojej wiosce, a w mieście jest obcy. Postanowiłam go przygarnąć. Męskie dłonie zawsze przydadzą się starszej kobiecie, a moje wieczory nie będą już takie samotne. Będzie żywa dusza, z którą będzie można porozmawiać.
Przez blisko miesiąc żyliśmy jak syn z matką, ale zobaczyłam, że Antek ostatnio nie może znaleźć sobie miejsca. Zapytałam, co go niepokoi, a odpowiedź mnie mile zaskoczyła, ponieważ mój nowy współlokator nie chce żyć na moim utrzymaniu i chce podjąć pracę. Nie ma jednak doświadczenia zawodowego, a jedynie zaświadczenie o uzyskaniu specjalności księgowego. Odpowiedziałam: „nie denerwuj się, kiedyś w firmie, w której pracowałam, zajmowałam wysokie stanowisko. Zapytam, polecę cię i coś wymyślimy”
Antek został zatrudniony w dziale ekonomicznym jako asystent księgowego. Bałam się, że sobie nie poradzi, ale wszystko stało się dokładnie odwrotnie. Chłopak okazał się bystry i kompetentny. Pół roku później dostał awans, a mnie podziękowali za tak cennego pracownika. Nadal mieszkaliśmy razem. Pewnego dnia chłopak zaskoczył mnie wiadomością: „Biorę ślub! To dziewczyna z naszej agencji pracuje jako inspektor. Poznaliśmy się, gdy tylko zacząłem tam pracować, ona natychmiast przypadła mi do gustu”.
Tydzień po jego słowach odbyło się spotkanie z narzeczoną, podczas którego przedstawił mnie jako mamę. Miesiąc później zostałam przedstawiona jego teściom, a sześć miesięcy później odbył się ślub.
W dowód wdzięczności Antek nigdy o mnie nie zapomina. Dzwoni codziennie, pyta o moje zdrowie, zawsze daje prezenty na święta i często przychodzą do mnie z Ewą. W ten oto sposób na starość zyskałam syna, troskliwego i dobrego człowieka, jakim jest Antoni. Nie bój się robić ludziom dobrych uczynków!
